Pytania i odpowiedzi

41-minutowy izraelski film dokumentalny, który można bezpłatnie obejrzeć na tej stronie. Wysocy dowódcy rezerwy IDF i oficerowie wywiadu, którzy służyli w Gazie, wyjaśniają, jak i dlaczego prowadzono tę wojnę, a film pokazuje na ekranie zdjęcia, nagrania i dokumenty obok tego, co mówią. To nie są przeprosiny. To są dowody.

Troje prywatnych obywateli: Roi Danino, Ariel Averbuch i Hagay Gutman. Zrobili go i sami za niego zapłacili. Żaden rząd, armia ani organizacja go nie finansowały. O ich drodze zawodowej można przeczytać na stronie O filmie.

Nie. Film Naza: Prawdziwa historia zrobiły trzy osoby prywatne i zapłaciły za jego produkcję z własnej kieszeni. Nie otrzymaliśmy żadnego finansowania ani wsparcia produkcyjnego od rządu, wojska ani z innych źródeł zewnętrznych. Ani rząd Izraela, ani IDF nie wiedziały, że robimy ten film, dopóki nie był gotowy.

Nasza niezależność jest jasna. Tymczasem publikacje The Jerusalem Post postawiły pytania o wieloletnią współpracę reżysera NAZA Yuvala Abrahama z Ahmedem Alnaouqiem oraz o zarzuty dotyczące powiązań Alnaouqa z Hamasem. Pytania o niezależność i powiązania zasługują na tę samą wnikliwą ocenę w przypadku obu produkcji.

Ambasada Izraela w Stanach Zjednoczonych udostępniła gotowy film z własnej inicjatywy, bez naszej wcześniejszej wiedzy i bez uzgodnień z nami. Uważamy, że zrobiła to, ponieważ siła filmu tkwi w prawdzie, którą ujawnia za pomocą twardych dowodów, i cieszymy się, gdy osoby i instytucje udostępniają naszą niezależną produkcję, aby widzowie mogli sami przyjrzeć się tym dowodom.

Żadnej.

Dowody wizualne są sednem różnicy między tymi dwoma filmami dokumentalnymi. Podajemy funkcje, jakie nasi rozmówcy pełnili w czasie wojny, i przedstawiamy ich relacje z pierwszej ręki wraz z obszerną dokumentacją wizualną: zdjęciami, nagraniami z kamer nasobnych, materiałami z dronów i samolotów, analizą terenu oraz prawdziwymi nagraniami z kokpitu, na których widać przerywanie ataków, ponieważ w pobliżu byli cywile. Te materiały dają widzom konkretne dowody, które mogą zestawić z relacjami.

Te nagrania określano jako „odtajnione”. Nie w ten sposób je zdobyliśmy. Nie odtajnialiśmy nagrań ani nie otrzymaliśmy ich w ramach porozumienia produkcyjnego z IDF. Część wcześniej niepublikowanych materiałów nagrali sami żołnierze składający relacje i przekazali je nam bezpośrednio, bez żadnego instytucjonalnego udziału IDF.

Wiarygodność filmu dokumentalnego zależy od tego, jak przekonująco uzasadnia on swoje twierdzenia. Co każdy świadek widział na własne oczy? Jaką funkcję pełnił i za co odpowiadał? I co najważniejsze: jakie dowody, jeśli w ogóle jakieś są, faktycznie pokazano widzowi i czego one dowodzą?

Ochrona źródeł może być uzasadniona. Ale anonimowość nie może zastąpić dowodów, a poważne oskarżenia wymagają czegoś więcej niż „uwierzcie mi na słowo”. Chętnie poddajemy nasze relacje i dokumentację weryfikacji. Oczekujemy, że ta sama miara zostanie przyłożona do NAZA.

Nie. Poza niezależnym udostępnianiem w mediach społecznościowych nie otrzymaliśmy od rządu Izraela żadnej pomocy w dystrybucji ani promocji.

Niektórzy twierdzą, że badanie postępowania Hamasu nie odnosi się do kwestii, które podnosi NAZA. Odrzucamy to. Postępowanie Hamasu jest niezbędne w każdej poważnej analizie ofiar cywilnych w Strefie Gazy. Każda relacja, która pomija celowe metody Hamasu polegające na stawianiu cywilów na linii ognia, daje zniekształcony obraz. Obejrzyj Naza: Prawdziwa historia, aby na własne oczy zobaczyć metody Hamasu.

Nasze stanowisko jest jasne: Naza: Prawdziwa historia dowodzi, że udokumentowane praktyki nie są jedynie odosobnionymi incydentami, lecz systematycznymi metodami prowadzenia wojny, które stawiają cywilów na linii ognia i pozwalają Hamasowi wykorzystywać ich cierpienie i śmierć do propagandy. Film przedstawia relacje z pierwszej ręki i dowody wizualne, które potwierdzają ten wniosek.

Co mówią o priorytetach Hamasu sytuacje, gdy jego terroryści porzucają mundury i celowo ukrywają się wśród cywilów? Nasz film odpowiada na to pytanie.

IDF nie dano możliwości odniesienia się do konkretnych zarzutów NAZA przed jego pierwszą publikacją. Ten sam podstawowy standard odpowiedzialnego dziennikarstwa powinien obowiązywać oba filmy.

Obejrzyj oba filmy, przyjrzyj się dowodom wizualnym, które jeden przedstawia, a których brakuje drugiemu, i zdecyduj sam.

To oficerowie w czynnej służbie, pełniący funkcje wywiadowcze i operacyjne, dlatego film nie ujawnia ich tożsamości. Siedzą tyłem do kamery, a film podaje funkcję, którą pełnił każdy z nich. To, co słyszysz, idzie w parze z tym, co widzisz: nagrania i dokumenty są pokazane na ekranie.

Nie wierz nikomu na słowo, także nam. Film daje dwa rodzaje materiału. To, co widać: zdjęcia, nagrania i dokumenty, które według twórców zostały dopuszczone do publikacji. To, co słychać: relacja samych oficerów o tym, co robili i dlaczego. Tam, gdzie zewnętrzne źródła potwierdzają lub podważają jakiś punkt, blog przedstawia je z linkami. Sprawdź sam i wymagaj tego samego od każdego filmu o tej wojnie.

Oficerów i film mówi to otwarcie. Służyli w tych operacjach i wyjaśniają swoje decyzje własnymi słowami. Film nie udaje neutralności. Pokazuje swój materiał na ekranie, żebyś mógł go ocenić. Każde oskarżenie wobec tych żołnierzy powinno robić to samo.

Naza (נז״א) to codzienny skrót używany w IDF od נזק אגבי, czyli szkód ubocznych. To zwykły hebrajski termin wojskowy, a nie marka, i to temat obu filmów. Pełny tytuł tego filmu to Naza: Prawdziwa historia (נז״א: הסיפור האמיתי).

Film „Naza” Yuvala Abrahama i Rachel Szor zdobył nagrodę jury na Festiwalu Filmowym w Wenecji w 2026 roku. Opiera się na zeznaniach osób przedstawianych jako izraelscy żołnierze i oficerowie wywiadu, których IDF, jak twierdzi, nie może zweryfikować, i dowodzi, że śmierć cywilów była wpisana w sposób, w jaki Izrael wybierał cele w Gazie. Tak poważne twierdzenie wymaga dowodu. Naza: Prawdziwa historia stawia przed kamerą dowódców i oficerów wywiadu, którzy służyli w Gazie, podaje ich funkcje i pokazuje nagrania oraz dokumenty.

Przez cały film. Oficerowie opisują zakładników przetrzymywanych przez Hamas w cywilnych domach w Gazie i mówią, że wpływało to na planowanie operacji, aż po leki wysyłane dla nich.

Od niego się zaczyna: oficerowie opisują, jak rano w dniu masakry zostali powołani. Reszta filmu dotyczy wojny, którą Hamas rozpoczął tego dnia. Sam ten dzień opisuje tekst Co wydarzyło się 7 października.

Surowe zasady prowadzenia działań, a oficerowie omawiają je krok po kroku: uderzenia wymagające zgody na szczeblu zależnym od stopnia, doradcy prawni włączeni w proces, szkoły i szpitale oznaczone jako obiekty wrażliwe oraz ostrzeżenia wzywające cywilów do opuszczenia terenu. Jeden z nich podsumowuje to tak: gdy była wątpliwość, nie strzelali. A teraz zapytaj, jakich zasad przestrzegała organizacja terrorystyczna Hamas.

Bo oficerowie opisują to jako główny problem tej wojny. Mówią, że terroryści Hamasu zdejmowali mundury, przemieszczali się między budynkami wśród cywilów, a według jednej relacji jeden z nich podawał się za zakładnika. Kto jest uzbrojony, a kto nie? Hamas sprawił, że trudno było na to odpowiedzieć, i wokół tego zbudowano zasady otwierania ognia.

Szyby tuneli wewnątrz domów oraz obok szkół i meczetów, w tym jeden pod łóżeczkiem dziecka. Film pokazuje, gdzie według oficerów znaleziono każdy szyb. Prawdziwe pytanie nie brzmi, dlaczego wojsko weszło do tych budynków. Brzmi: dlaczego Hamas kopał właśnie tam.

Oficerowie opisują konwoje i leki koordynowane przez IDF i mówią, że Hamas od pierwszych dni przejmował konwoje i zatrzymywał część pomocy. W jednej scenie widać paczki z żywnością z oznaczeniami agencji ONZ w budynku, który określają jako kompleks Hamasu. Co ta żywność tam robiła? Doniesienia z zewnątrz omawia tekst Hamas a pomoc humanitarna.

Tylko mimochodem: jeden z oficerów mówi, że tam, gdzie służył, nie widział głodu. Film dotyczy sposobu prowadzenia walk, a nie sytuacji żywnościowej, i nie twierdzi niczego ponad to, co widzieli jego świadkowie. Tekst Twierdzenie o głodzie w Gazie omawia raporty o głodzie, dane o pomocy i spory wokół jednych i drugich, ze źródłami.

Tak. Oficerowie opisują walki, które zaczynały się, gdy Hamas strzelał z miejsc takich jak przedszkole, pięciu żołnierzy rannych w jednej z nich oraz wstrzymywanie ognia, gdy w pobliżu byli cywile, kosztem własnych oddziałów. Taką cenę płaci się za przestrzeganie zasad wobec wroga, który strzela z przedszkola.

Tutaj, za darmo, bez zakładania konta. Odtwarzacz jest na stronie głównej i pod adresem /film i działa na telefonie, tablecie i komputerze. Jeśli obraz się zacina, wybierz niższą jakość w menu z kołem zębatym.

Wywiady są po hebrajsku. Film ma dubbing po angielsku, rosyjsku, arabsku, francusku, hiszpańsku, włosku, chińsku i turecku oraz napisy we wszystkich 46 językach tej strony. Przycisk CC lub klawisz C włącza i wyłącza napisy.

Tak, prosimy o to. Wyślij nazadocumentary.com/film komuś, kto słyszał tylko oskarżenie, albo skorzystaj ze strony udostępniania, gdzie są gotowe klipy i grafiki dla każdej platformy.