Masakra 7 października: co Hamas zrobił 7 października 2023 roku

Sobota, 7 października 2023 roku. Żydowski szabat i święto Simchat Tora. Po salwie rakiet terroryści pod wodzą Hamasu przekroczyli ogrodzenie Gazy i wtargnęli na południe Izraela pojazdami, na motocyklach, na motolotniach, a w niektórych przypadkach łodziami. Hamas, uznany przez Stany Zjednoczone i wiele innych rządów za organizację terrorystyczną, nazwał tę operację „Potop Al-Aksa”. Anti-Defamation League odnotowuje ją jako najkrwawszy dzień dla Żydów od czasów Holokaustu. Podaje liczbę zamordowanych jako ponad 1200, w tym cywilów, żołnierzy i cudzoziemców, a liczbę zakładników uprowadzonych do Gazy jako 251. Późniejsze brytyjskie zestawienie parlamentarne, streszczone przez Jewish Virtual Library, podaje 1182 ofiary śmiertelne i tych samych 251 zakładników. To była masakra. Wszystko, co nastąpiło potem, w tym wojna, którą dokumentuje Naza: Prawdziwa historia, zaczęło się tutaj.

Gdzie to się wydarzyło

Terroryści uderzyli w społeczności, drogi i posterunki wojskowe w pasie przy Gazie, w miasto Sderot i inne miejsca zachodniego Negewu. Izraelskie relacje wskazują festiwal muzyczny Nova w pobliżu Re'im jako najkrwawsze pojedyncze miejsce cywilne, a kibuc Be'eri, Kfar Aza, Nir Oz, Nahal Oz, drogę 232 i bazy obserwacyjne jako jedne z najbardziej dotkniętych miejsc. Według zestawienia izraelskich danych wojskowych w Jewish Virtual Library granica została przerwana w 119 punktach, a do Izraela weszło kilka tysięcy osób z Gazy, w tym formacja Nukhba Hamasu. Udział wzięły też Palestyński Islamski Dżihad i inne grupy terrorystyczne. Brytyjskie zestawienie parlamentarne odnotowuje 99 cywilów zabitych w Be'eri i 62 w Kfar Aza. Tego ranka wystrzelono tysiące rakiet. Ocaleni, ratownicy i żołnierze opisali, co widzieli. Część z tego terroryści sami sfilmowali.

Ponad trzy miesiące później Hamas wydał dokument, w którym twierdził, że zarzuty zabijania cywilów i gwałtów są fałszywe, a jego ludzie nie celowali w cywilów. Spójrz, dokąd poszli: do prywatnych domów, na festiwal muzyczny, na drogi pełne ludzi próbujących uciec. Spójrz na nagrania i relacje. To dowody, które izraelscy urzędnicy i niezależni śledczy przeciwstawiają twierdzeniu Hamasu. To nie było starcie dwóch armii na froncie. To uznana organizacja terrorystyczna i jej sojusznicy wdzierający się w przestrzeń cywilną.

Przemoc seksualna

W lutym 2024 roku Stowarzyszenie Centrów Pomocy Ofiarom Gwałtu w Izraelu opublikowało raport oparty na oficjalnych źródłach, doniesieniach medialnych, wywiadach z ratownikami, którzy dotarli na miejsca zdarzeń, oraz innych informacjach przekazanych centrom. Fundacja, która go streściła, odnotowała jego ustalenie: do gwałtów dochodziło na festiwalu muzycznym, w społecznościach przy granicy z Gazą, na opanowanych przez terrorystów posterunkach wojskowych i w niewoli Hamasu, a wiele napaści miało charakter zbiorowy, czasem na oczach partnerów, rodziny lub przyjaciół. W lipcu 2025 roku Dinah Project, izraelskie zestawienie relacji z otwartych źródeł, opisał przemoc seksualną na festiwalu Nova, w bazie wojskowej Nahal Oz oraz w kibucach Nir Oz, Kfar Aza i Re'im i stwierdził, że napaści trwały w niewoli.

W maju 2024 roku Siły Obronne Izraela opublikowały nagrania z przesłuchań, na których ojciec i syn z Hamasu, Dżamal Husajn Ahmad Radi i Abdallah Radi, opisywali zgwałcenie kobiety w kibucu Nir Oz. Syn powiedział, że kobietę potem zabito. IDF opublikowało też przejęte listy zwrotów po hebrajsku i arabsku, zawierające polecenia rozebrania się. Hamas zaprzecza, by jego członkowie dopuszczali się gwałtów. Niektóre wczesne relacje wolontariuszy z miejsc zdarzeń okazały się później nieprecyzyjne i żaden pojedynczy raport nie może zweryfikować wszystkiego. Nic z tego nie unieważnia zbioru relacji, świadectw ratowników i przejętych materiałów, które przedstawiają izraelskie i niezależne zestawienia.

Zakładnicy

Uprowadzano ich z Nova, z domów w kibucach, z posterunków wojskowych i z dróg: dzieci, osoby starsze, żołnierzy i pracowników zagranicznych, obywateli Izraela i obywateli innych państw. Część wróciła do domu w ramach negocjowanych wymian. Część odbiło IDF. Część zginęła w niewoli. Izraelskie zestawienia odnotowują, że z Gazy odzyskano ciała zakładników, w tym osób, o których później ustalono, że zostały zamordowane w niewoli.

Pierwszym upublicznionym odbiciem wojskowym była szeregowa Ori Megidisz, którą IDF, jak podało, uwolniło z niewoli Hamasu 30 października 2023 roku. 12 lutego 2024 roku IDF, Izraelska Agencja Bezpieczeństwa i policja izraelska ogłosiły wspólną operację w Rafah, w której uratowano Fernanda Simona Marmana, wówczas około 60-letniego, i 70-letniego Louisa Hara, obu uprowadzonych z kibucu Nir Icchak. Izraelskie relacje nazywają tę akcję operacją „Złota Ręka”. 8 czerwca 2024 roku, w rejonie Nuseirat w środkowej Gazie, w operacji nazwanej później operacją Arnon, IDF, Szin Bet i policja ogłosiły uratowanie Noy Argamani, Almoga Meira Jana, Andrieja Kozłowa i Szlomiego Ziva, wszystkich uprowadzonych z Nova.

Hamas twierdził, że w tej akcji zginęły setki cywilów. Izrael przedstawił ją jako operację ratunkową przeciwko terrorystom przetrzymującym porwanych w gęsto zaludnionym obszarze i przyznał, że zginęli tam ludzie. Te dwa twierdzenia nie są równoważne i żadne hasło ich nie rozstrzyga. Zapytaj, kto zdecydował się przetrzymywać zakładników wśród cywilów. O tym, jak IDF namierza porwanych, piszemy w tekście jak IDF odnajduje zakładników.

Wojna, która nastąpiła potem

Izrael nazwał tę kampanię „Żelazne Miecze”. Anti-Defamation League odnotowuje, że Izrael powołał rzędu 350 000 rezerwistów, a ofensywa lądowa w Gazie rozpoczęła się 27 października 2023 roku. Deklarowane cele rządu: zniszczyć Hamas jako siłę wojskową, by nigdy nie mógł powtórzyć 7 października, i sprowadzić zakładników do domu. Izraelscy urzędnicy mówią też, że w ramach kampanii wpuszczano pomoc humanitarną do Gazy. Wojna spowodowała śmierć cywilów w Gazie. Nasze inne wpisy przedstawiają dane izraelskie, dane kierowanego przez Hamas Ministerstwa Zdrowia i to, jak trudno odróżnić terrorystów od cywilów, zamiast sprowadzać wszystko do jednej liczby.

Demokratyczne państwo walczące z uznaną organizacją terrorystyczną nie jest tym samym rodzajem podmiotu co ta organizacja. Anti-Defamation League opisuje Hamas jako dążący do zniszczenia Izraela. Celami wojennymi Izraela było zniszczenie potencjału wojskowego Hamasu i sprowadzenie zakładników. Miej tę różnicę przed oczami za każdym razem, gdy ktoś opisuje tę wojnę tak, jakby zaczęła się 8 października.

Co pokazuje film

W Naza: Prawdziwa historia wysocy dowódcy IDF i oficerowie wywiadu mówią, że 7 października ukształtował sposób, w jaki walczyli, a rezerwiści opisują powołanie tego ranka. Opisują wojnę tak, jak ją toczyli: terroryści Hamasu przebrani za cywilów, broń i tunele w budynkach cywilnych, pomoc przejmowana przez Hamas i surowe zasady prowadzenia działań, których według IDF przestrzegano, by chronić cywilów. Twórcami filmu są Roi Danino, Ariel Averbuch i Hagay Gutman.

Relacja o wojnie w Gazie, która zaczyna się po 7 października, pomija powód, dla którego ta wojna się zaczęła. Zacznij tutaj. Potem obejrzyj film bezpłatnie, z angielskimi napisami i udostępnij go komuś, kto zna tylko drugą połowę tej historii.