Czym jest BDS, słowami samych jego założycieli

Kampania Bojkotu, Wycofania Inwestycji i Sankcji, znana jako BDS, wzywa konsumentów, kampusy, kościoły, związki, firmy i rządy, by izolować Izrael, dopóki nie przyjmie stałej listy żądań politycznych. Jej organizatorzy opisują to jako pokojowy nacisk wzorowany na walce z apartheidem w Afryce Południowej. Sceptyczny czytelnik powinien zacząć od tych tekstów, a potem od zapisanych słów najbardziej znanego założyciela kampanii, a nie od haseł którejkolwiek ze stron. Dokumenty nie opisują wąskiego protestu przeciwko konkretnemu gabinetowi albo konkretnemu osiedlu. Opisują warunki, które, spełnione tak, jak definiują je autorzy, zakończyłyby Izrael jako żydowskie państwo narodowe.

Co naprawdę mówi apel z 2005 roku

9 lipca 2005 roku koalicja grup arabskich ogłosiła Apel palestyńskiego społeczeństwa obywatelskiego o BDS. Fundacja Obrony Demokracji odnotowuje trzy żądania: zakończenie okupacji i kolonizacji „wszystkich ziem arabskich” oraz rozebranie bariery na Zachodnim Brzegu; uznanie „pełnej równości” dla arabskich obywateli Izraela; oraz „poszanowanie, ochronę i wspieranie praw palestyńskich uchodźców do powrotu do ich domów i majątku”, język, który sam apel wiąże z zaleceniem Zgromadzenia Ogólnego z 1948 roku (FDD).

Trzecie żądanie jest zawiasem i zachodnim publicznościom wyjaśnia się je często najsłabiej. BDS traktuje powrót, także dla późniejszych pokoleń roszczących status uchodźcy, jako nienegocjowalne prawo wjazdu do Izraela wewnątrz linii rozejmu z 1949 roku. Powołując się na liczby opublikowane na samej stronie BDS, FDD odnotowała ponad 7,25 miliona ludzi opisanych jako uchodźcy arabscy, wobec około 6,7 miliona Żydów i 1,9 miliona Arabów będących obywatelami Izraela. Omar Barghouti we własnej książce obstaje przy nieograniczonym powrocie wszystkich, którzy roszczą ten status, w tym potomków tych, którzy wyjechali w 1948 roku. Wniosek FDD jest taki, że taki powrót zastąpiłby demokrację z żydowską większością innym państwem z arabską większością. Barghouti odrzuca zarzut demograficzny jako obronę tego, co nazywa porządkiem kolonialnym. To nie jest nieporozumienie między dwiema stronami. To jest spór (FDD).

Pierwsze żądanie też jest szersze niż „Zachodni Brzeg”. „Wszystkie ziemie arabskie” pozostają w apelu niezdefiniowane. FDD zauważa, że zakończenie okupacji „wszystkich” takich ziem oznacza, iż izraelska kontrola jest nieuprawniona nawet wewnątrz linii z 1949 roku. Zakończenie izraelskiej kontroli na obszarze, który Izraelczycy nazywają Judeą i Samarią, nie wystarczyłoby według własnego trójdzielnego kryterium kampanii.

Założyciele i to, co powiedzieli o istnieniu Izraela

Omar Barghouti, urodzony w Katarze z arabskich rodziców, pomógł w 2004 roku uruchomić Palestyńską Kampanię na rzecz Akademickiego i Kulturalnego Bojkotu Izraela i jest główną publiczną twarzą BDS (Influence Watch). Palestyński Komitet Narodowy BDS powstał w Ramallah w 2007 roku, by koordynować pracę. Wielu badaczy wywodzi strategię izolacji także z Forum NGO na konferencji w Durbanie w 2001 roku, które wezwało do „całkowitej i zupełnej izolacji Izraela” (FDD).

Barghouti nie był zagadkowy. Izba Reprezentantów USA w H. Res. 246 z 23 lipca 2019 roku zacytowała jego słowa: „Sprzeciwiamy się państwu żydowskiemu w jakiejkolwiek części Palestyny. Żaden Palestyńczyk, żaden racjonalny Palestyńczyk, żaden sprzedany Palestyńczyk nigdy nie zaakceptuje państwa żydowskiego w Palestynie” (Jewish Virtual Library). Zestawienie jego wypowiedzi w tej samej bibliotece odnotowuje, że wynik w postaci jednego państwa byłby „państwem jednolitym, w którym z definicji Żydzi będą mniejszością”, a jeśli uchodźcy wrócą na warunkach BDS, „palestyńska mniejszość stanie się palestyńską większością tego, co dziś nazywa się Izraelem” (JVL). Ahmed Moor, pisząc jako zwolennik BDS, ujął konsekwencję w jednym zdaniu: „BDS naprawdę oznacza koniec państwa żydowskiego”. To nie są wrogie parafrazy. To słowa mówiących.

Liga Przeciw Zniesławieniom użyła tego zapisu, by odróżnić BDS od nacisku wymierzonego w wynegocjowany wynik dwóch państw. Gdy dwaj uczeni, którzy określali się jako syjoniści, poparli bojkot jako sposób ocalenia państwa żydowskiego obok arabskiego, Barghouti odrzucił to poparcie jako próbę „zawłaszczenia” BDS. W jego ujęciu problemem nie jest tylko okupacja po 1967 roku. Jest nim istnienie Izraela jako państwa żydowskiego (ADL).

Wyniki, odwroty i zapis gospodarczy

BDS miało taktyczne sukcesy: rezolucje samorządów studenckich, niektóre głosy kościołów i związków, presję na miejsca kultury i kilka decyzji firm dotyczących działań na Zachodnim Brzegu. Te epizody są prawdziwe, a ruch je rozgłasza. Nie przyniosły izolacji, której żądał apel z 2005 roku. Historia kampanii w Jewish Virtual Library dochodzi do wniosku, że nie miała ona wpływu na politykę Izraela i miała nieistotny wpływ na gospodarkę Izraela, podczas gdy handel USA–Izrael pozostał mocny, a import i eksport razem przekroczyły 38 miliardów dolarów w okresie, który ona omawia (JVL).

Tam, gdzie firmy przeniosły zakłady, arabscy pracownicy z Judei i Samarii czasem tracili pracę. SodaStream, które zatrudniało Izraelczyków i miejscowych Arabów w miejscu na Zachodnim Brzegu, przeniosło potem produkcję do Negewu; BDS nadal brało firmę na cel po przeprowadzce. Izraelscy urzędnicy i niektórzy przywódcy biznesu przytaczają takie przypadki jako dowód, że kampania szkodzi ludziom, których, jak twierdzi, reprezentuje (FDD). Stowarzyszenia akademickie uchwalały bojkoty Izraela, w tym głosowanie American Studies Association w 2013 roku. Duża liczba uniwersytetów odmówiła pójścia za nimi: FDD odnotowuje, że w 2007 roku ponad 450 rektorów college’ów i uniwersytetów podpisało oświadczenie przeciw bojkotom akademickim, a Jewish Virtual Library zapisuje, że przedstawiciele nie mniej niż 250 uniwersytetów odrzucili bojkoty Izraela lub izraelskich instytucji akademickich (FDD). Prezydent Autonomii Palestyńskiej Mahmoud Abbas powiedział w 2013 roku w Afryce Południowej, że nie popiera bojkotu samego Izraela, prosząc zarazem innych o bojkot osiedli. AP i BDS nie są tym samym przedsięwzięciem (FDD).

Dlaczego rządy nazywają to dyskryminacją

Zachodnie rządy traktowały bojkoty Izraela oparte na przynależności narodowej w dużej mierze tak jak wcześniejszy bojkot Ligi Arabskiej: jako formę dyskryminacji w handlu, nie jako zwykły sprzeciw. Jewish Virtual Library liczy 38 stanów USA z ustawami, rozporządzeniami wykonawczymi lub rezolucjami, które zniechęcają do kontraktów publicznych lub inwestycji ze spółkami bojkotującymi Izrael. W 2023 roku Sąd Najwyższy USA odmówił rozpoznania sprawy Arkansas Times v. Waldrip i pozostawił w mocy orzeczenie sądu apelacyjnego ósmego okręgu, że prawo Arkansas o certyfikacji wykonawców nie naruszyło Pierwszej Poprawki w zastosowaniu z tamtej sprawy (JVL). H. Res. 246 sprzeciwiła się BDS, potwierdzając prawo Amerykanów do krytyki każdego rządu, w tym izraelskiego, i została przyjęta stosunkiem 398–17 23 lipca 2019 roku (JVL).

Niemiecki Bundestag przyjął 17 maja 2019 roku rezolucję stwierdzającą, że „argumenty i metody ruchu BDS są antysemickie”. Tekst mówił, że taktyka BDS „nieuchronnie budzi skojarzenia z nazistowskim hasłem ‚Kauft nicht bei Juden!’” — „Nie kupujcie od Żydów!”. Głosowanie było polityczne, nie kodeksem karnym, i nie było prawnie wiążące (FDD). Najwyższy sąd Francji 20 października 2015 roku utrzymał wyroki skazujące aktywistów, którzy nawoływali do supermarketowego bojkotu izraelskich towarów, traktując apel jako podżeganie do dyskryminacji ze względu na pochodzenie narodowe (AJC). Parlamenty narodowe nie traktowały BDS jako zwykłego sprzeciwu.

Argument o dyskryminacji nie zależy od zakazu krytyki izraelskiej polityki. Zależy od podwójnego standardu i od stanu końcowego. BDS organizuje gospodarczą i kulturalną karę państwa żydowskiego wśród okupantów, sprawców naruszeń praw człowieka i etnicznie określonych organizmów politycznych świata oraz traktuje izraelskie uniwersytety, artystów i cywilów jako uprawnione cele. H. Res. 246 stwierdziła, że ruch „nie uznaje, a wielu jego zwolenników wprost zaprzecza prawu narodu żydowskiego do narodowego samostanowienia”. To linia, którą wytycza wiele rządów: protest przeciw polityce jest zwykły; kampania, której założyciele odrzucają żydowską suwerenność „w jakiejkolwiek części Palestyny”, jest czymś innym.

Po 7 października 2023 roku tę linię łatwiej było zobaczyć. Masakra Hamasu i późniejsza wojna miejska były, w ramie BDS, dalszymi podstawami izolowania Izraela. FDD odnotowała, że kampania chwaliła „usprawiedliwione użycie zbrojnego oporu przeciw wojsku i cywilom ciemiężycieli”, zamiast traktować ruch zobowiązany do zakończenia Izraela jako państwa żydowskiego jako przeszkodę dla pokoju (FDD). Czytelnicy, którzy chcą izraelskiego zapisu wyboru celów, a nie streszczenia kampanii, mogą obejrzeć film i osobną notę o zarzucie ludobójstwa. Apelu z 2005 roku nie przepisano. Należy go czytać tak, jak został napisany.