Ano ang BDS, sa sariling salita ng mga tagapagtatag

Hinihingi ng kampanya ng Boycott, Divestment at Sanctions, na kilala bilang BDS, sa mga mamimili, kampus, simbahan, unyon, kompanya at pamahalaan na ihiwalay ang Israel hanggang tanggapin nito ang isang nakatakdang listahan ng mga kahilingang pampulitika. Inilalarawan ito ng mga tagapag-ayos bilang di-marahas na presyur na hinulma sa pakikibaka laban sa apartheid sa Timog Aprika. Ang nag-aalinlangang mambabasa ay dapat magsimula sa mga tekstong iyon, pagkatapos ay sa naitalang mga salita ng pinakakilalang tagapagtatag ng kampanya, hindi sa mga islogan ng alinmang panig. Hindi inilalarawan ng mga dokumento ang isang makitid na protesta laban sa isang partikular na gabinete o isang partikular na pamayanan. Inilalarawan ng mga ito ang mga kondisyon na, kung matutugunan ayon sa depinisyon ng mga may-akda, magwawakas sa Israel bilang isang estadong-bansa ng mga Hudyo.

Ano ang talagang sinasabi ng panawagan noong 2005

Noong ika-9 ng Hulyo 2005, naglabas ang isang koalisyon ng mga grupong Arabo ng Panawagan ng Lipunang Sibil ng Palestina para sa BDS. Itinatala ng Foundation for Defense of Democracies ang tatlong kahilingan nito: wakasan ang pananakop at kolonisasyon ng “lahat ng lupain ng Arabo” at buwagin ang harang sa West Bank; kilalanin ang “buong pagkakapantay-pantay” para sa mga mamamayang Arabo ng Israel; at “igalang, protektahan at isulong ang mga karapatan ng mga refugee na Palestino na bumalik sa kanilang mga tahanan at ari-arian,” wikang ikinakabit mismo ng panawagan sa isang rekomendasyon ng General Assembly noong 1948 (FDD).

Ang ikatlong kahilingan ang bisagra, at iyon ang madalas na pinakakaunting ipinaliliwanag sa madlang Kanluranin. Itinuturing ng BDS ang pagbabalik, kasama na ang mga sumunod na henerasyon na umaangkin ng katayuang refugee, bilang karapatang pumasok sa Israel sa loob ng mga linya ng tigil-putukan noong 1949 na hindi maaaring pag-usapan. Sa mga bilang na inilathala mismo sa site ng BDS, itinala ng FDD ang mahigit 7.25 milyong tao na inilalarawan bilang mga refugee na Arabo, laban sa mga 6.7 milyong Hudyo at 1.9 milyong Arabo na mamamayan ng Israel. Sa sarili niyang aklat, iginigiit ni Omar Barghouti ang walang-takdang pagbabalik para sa lahat ng umaangkin ng katayuang iyon, kasama ang mga inapo ng mga umalis noong 1948. Ang konklusyon ng FDD ay papalitan ng gayong pagbabalik ang isang demokrasya na may nakararaming Hudyo ng isa pang estado na may nakararaming Arabo. Tinatanggihan ni Barghouti ang pagtutol na demograpiko bilang pagtatanggol sa tinatawag niyang kaayusang kolonyal. Hindi ito hindi-pagkakaunawaan ng dalawang panig. Ito mismo ang alitan (FDD).

Mas malawak din ang unang kahilingan kaysa sa “West Bank.” Hindi binigyang-kahulugan sa panawagan ang “lahat ng lupain ng Arabo.” Itinatala ng FDD na ang pagwawakas ng pananakop sa “lahat” ng gayong lupain ay nangangahulugang hindi lehitimo ang kontrol ng Israel kahit sa loob ng mga linya noong 1949. Ang pagwawakas ng kontrol ng Israel sa lugar na tinatawag ng mga Israeli na Judea at Samaria ay hindi sapat, ayon sa sariling pagsubok na may tatlong bahagi ng kampanya.

Mga tagapagtatag, at ang sinabi nila tungkol sa pag-iral ng Israel

Si Omar Barghouti, ipinanganak sa Qatar sa mga magulang na Arabo, tumulong noong 2004 na ilunsad ang kampanyang Palestino para sa akademikong at kultural na boycott ng Israel at siya ang pangunahing mukha ng BDS sa publiko (Influence Watch). Itinatag ang Pambansang Komite ng BDS ng Palestina sa Ramallah noong 2007 upang iugnay ang gawain. Maraming mananaliksik ang iniuugnay din ang estratehiya ng paghihiwalay sa Forum ng mga NGO sa kumperensya sa Durban noong 2001, na nanawagan ng “ganap at lubos na paghihiwalay ng Israel” (FDD).

Hindi nagpakamalabo si Barghouti. Sinipi siya ng Kapulungan ng mga Kinatawan ng Estados Unidos, sa H. Res. 246 ng ika-23 ng Hulyo 2019, na nagsasabi: “Tinututulan namin ang isang estadong Hudyo sa anumang bahagi ng Palestine. Walang Palestino, walang makatuwirang Palestino, hindi isang Palestino na nagbenta ng sarili, ang tatanggap kailanman ng estadong Hudyo sa Palestine” (Jewish Virtual Library). Itinatala ng kalipunan ng kanyang mga pahayag sa parehong aklatan na ang kalalabasan ng iisang estado ay magiging “isang estadong unitario, kung saan, ayon sa depinisyon, ang mga Hudyo ay magiging minorya,” at na kung babalik ang mga refugee sa mga tuntunin ng BDS, “ang minoryang Palestino ay magiging mayoryang Palestino ng tinatawag ngayong Israel” (JVL). Si Ahmed Moor, sumusulat bilang tagapagtaguyod ng BDS, inilagay ang kahihinatnan sa isang pangungusap: “Ang BDS ay talagang nangangahulugan ng wakas ng estadong Hudyo.” Hindi ito masasamang pagpapaikot ng salita. Ito ang mga salita ng mga nagsalita.

Ginamit ng Anti-Defamation League ang talaang iyon upang ibukod ang BDS sa presyur na nakatuon sa isang napagkasunduang kalalabasan ng dalawang estado. Nang suportahan ng dalawang iskolar na tumawag sa sarili nilang mga Zionista ang boycott bilang paraan upang iligtas ang isang estadong Hudyo sa tabi ng isang Arabo, tinanggihan ni Barghouti ang suporta bilang tangkang “angkinin” ang BDS. Sa kanyang salaysay, hindi lamang ang pananakop pagkatapos ng 1967 ang problema. Ito ang pag-iral ng Israel bilang estadong Hudyo (ADL).

Mga resulta, pagbaligtad, at ang talaang pang-ekonomiya

Nagkaroon ang BDS ng mga taktikal na panalo: mga resolusyon ng pamahalaang estudyante, ilang boto ng simbahan at unyon, presyur sa mga pook kultural, at ilang desisyon ng kompanya hinggil sa operasyon sa West Bank. Totoo ang mga yugtong iyon, at ipinagpapahayag ng kilusan ang mga ito. Hindi nagbunga ang mga ito ng paghihiwalay na hinihingi ng panawagan noong 2005. Ang konklusyon ng kasaysayan ng kampanya sa Jewish Virtual Library ay walang epekto ito sa mga patakaran ng Israel at hindi-mahalaga ang epekto sa ekonomiya ng Israel, habang nanatiling matatag ang kalakalan ng Estados Unidos at Israel, na ang mga angkat at luwas ay umabot nang higit sa 38 bilyong dolyar sa panahong sinusuri nito (JVL).

Kung saan inilipat ng mga kompanya ang mga planta, nawalan kung minsan ng trabaho ang mga manggagawang Arabo sa Judea at Samaria. Ang SodaStream, na nag-empleyo ng mga Israeli at lokal na Arabo sa isang lugar sa West Bank, ay inilipat pagkatapos ang produksiyon sa Negev; pagkatapos ng paglipat, patuloy na tina-target ng BDS ang kompanya. Binabanggit ng mga opisyal ng Israel at ng ilang pinuno ng negosyo ang gayong mga kaso bilang katibayan na sinasaktan ng kampanya ang mga taong sinasabi nitong kinakatawan (FDD). Nagpasa ng mga boycott ng Israel ang mga samahang akademiko, kasama ang isang boto ng American Studies Association noong 2013. Tumanggi ang malaking bilang ng mga unibersidad na sumunod: itinatala ng FDD na mahigit 450 pangulo ng kolehiyo at unibersidad ang lumagda noong 2007 sa isang pahayag laban sa akademikong boycott, at itinatala ng Jewish Virtual Library na tinanggihan ng mga kinatawan ng hindi bababa sa 250 unibersidad ang mga boycott ng Israel o ng mga institusyong akademiko ng Israel (FDD). Sinabi ni Mahmoud Abbas, pangulo ng Palestinian Authority, sa Timog Aprika noong 2013 na hindi niya sinusuportahan ang boycott ng Israel mismo, habang hinihiling sa iba na i-boycott ang mga pamayanan. Hindi iisang proyekto ang PA at ang BDS (FDD).

Bakit tinatawag itong diskriminasyon ng mga pamahalaan

Tinrato ng mga pamahalaang Kanluranin ang mga boycott ng Israel na batay sa nasyonalidad nang halos katulad ng pagtrato nila sa naunang boycott ng Liga ng Arabo: bilang diskriminasyon sa kalakalan, hindi bilang karaniwang pagtutol. Binibilang ng Jewish Virtual Library ang 38 estado ng Estados Unidos na may batas, kautusang tagapagpaganap o resolusyon na humihikayat laban sa mga pampublikong kontrata o pamumuhunan sa mga kompanyang nagbo-boycott ng Israel. Noong 2023 tumanggi ang Korte Suprema ng Estados Unidos na dinggin ang Arkansas Times v. Waldrip, at iniwan ang hatol ng Eighth Circuit na ang batas ng Arkansas sa sertipikasyon ng kontratista ay hindi lumabag sa First Amendment ayon sa pagkakagamit nito sa kasong iyon (JVL). Tumutol ang H. Res. 246 sa BDS habang pinagtitibay ang karapatan ng mga Amerikano na punahin ang anumang pamahalaan, kasama ang sa Israel, at pumasa nang 398–17 noong ika-23 ng Hulyo 2019 (JVL).

Noong ika-17 ng Mayo 2019, pinagtibay ng Bundestag ng Alemanya ang isang resolusyon na nagsasabing “antisemitiko ang mga argumento at pamamaraan ng Kilusang BDS.” Sinabi ng teksto na ang mga taktika ng BDS ay “di-maiwasang pumukaw ng ugnayan sa slogan ng Nazi na ‘Kauft nicht bei Juden!’” — “Huwag bumili sa mga Hudyo!” Pampulitika ang boto, hindi kodigong kriminal, at hindi may-bisa sa batas (FDD). Noong ika-20 ng Oktubre 2015, pinagtibay ng pinakamataas na hukuman ng Pransiya ang mga hatol sa mga aktibista na nanawagan ng boycott sa supermarket ng mga produktong Israeli, at itinuring ang panawagan bilang pag-uudyok sa diskriminasyon batay sa pambansang pinagmulan (AJC). Hindi itinuring ng mga pambansang lehislatura ang BDS bilang karaniwang pagtutol.

Hindi nakasalalay ang argumento ng diskriminasyon sa pagbabawal ng pamumuna sa patakaran ng Israel. Nakasalalay ito sa dobleng pamantayan at sa isang huling kalagayan. Inaayos ng BDS ang parusang pang-ekonomiya at pangkultura sa estadong Hudyo sa gitna ng mga mananakop ng mundo, ng mga lumalabag sa karapatang pantao at ng mga pulitikang binibigyang-kahulugan ayon sa etnisidad, at itinuturing na lehitimong target ang mga unibersidad, artista at sibilyan ng Israel. Ipinahayag ng H. Res. 246 na ang kilusan ay “hindi kumikilala, at hayagang itinatanggi ng marami sa mga tagasuporta nito, ang karapatan ng bayang Hudyo sa pambansang pagpapasya-sa-sarili.” Iyan ang guhit na iginuguhit ng maraming pamahalaan: karaniwan ang protesta sa patakaran; iba ang kampanya na ang mga tagapagtatag ay tumatanggi sa soberanya ng mga Hudyo “sa anumang bahagi ng Palestine.”

Pagkatapos ng ika-7 ng Oktubre 2023, naging mas madaling makita ang guhit na iyon. Ang masaker ng Hamas at ang digmaang urban na sumunod ay, sa pagkakabalangkas ng BDS, karagdagang batayan upang ihiwalay ang Israel. Itinala ng FDD na pinuri ng kampanya ang “makatwirang paggamit ng armadong paglaban laban sa militar at mga sibilyan ng mga mapang-api,” sa halip na ituring na hadlang sa kapayapaan ang isang kilusan na nakatuon sa pagwawakas ng Israel bilang estadong Hudyo (FDD). Ang mga mambabasang nais ang tala ng pagta-target ng Israel, hindi ang buod ng kampanya tungkol dito, ay maaaring panoorin ang pelikula at ang hiwalay na tala tungkol sa paratang na henosidyo. Hindi muling isinulat ang panawagan noong 2005. Dapat itong basahin nang ayon sa pagkakasulat.