BDS dan antisemitisme: apabila boikot menyasarkan orang Yahudi

Kritikan dibenarkan. Bukan itu persoalannya.

Kritiklah Israel. Warga Israel sendiri melakukannya setiap hari: akhbar, mahkamah dan pegawai tentera berbahas setiap minggu tentang penempatan, prinsip perkadaran dan cara peperangan dijalankan. Tiada sesiapa memerlukan kebenaran. Persoalan sebenar lebih tajam, dan mereka yang melaungkan “kamu melabel setiap pengkritik sebagai antisemit” jarang menjawabnya: bilakah sesuatu kempen berhenti melihat Israel sebagai sebuah negara yang boleh melakukan kesilapan, lalu mula melihat orang Yahudi sebagai satu bangsa yang boleh dipulaukan, dipersalahkan atau dinafikan hak yang terus dinikmati bangsa lain?

Batas itu bukan khayalan. Takrif, peraturan boikot, kes di kampus dan undian parlimen meninggalkan jejak dokumen. Telusurilah jejak itu.

Apa yang sebenarnya dinyatakan dalam teks IHRA

Pada Mei 2016, International Holocaust Remembrance Alliance menerima pakai satu takrif kerja yang tidak mengikat dari segi undang-undang: “Antisemitisme ialah suatu persepsi tertentu terhadap orang Yahudi, yang boleh dizahirkan sebagai kebencian terhadap orang Yahudi.” Dokumen yang sama menyatakan, dalam satu ayat yang sering dilangkau oleh penentangnya, bahawa “kritikan terhadap Israel yang serupa dengan kritikan terhadap mana-mana negara lain tidak boleh dianggap antisemitik.” Jadi, IHRA tidak melarang perbincangan tentang Gaza, penempatan atau Netanyahu. Contoh yang diberikannya berkait dengan konteks. Antaranya ialah menafikan hak orang Yahudi untuk menentukan nasib sendiri sedangkan hak bangsa lain tidak diganggu, mengenakan piawaian yang tidak dituntut daripada negara demokrasi lain, menggunakan gambaran antisemitik klasik untuk menggambarkan Israel, membandingkan dasar Israel dengan Nazi, dan meletakkan tanggungjawab terhadap negara Israel pada semua orang Yahudi secara kolektif.

Anti-Defamation League menyokong IHRA sebagai panduan dan bahan latihan, bukan sebagai kesalahan baharu berkaitan pertuturan. Organisasi itu juga menyatakan bahawa sesetengah contoh berkaitan Israel masih merupakan bentuk ekspresi yang dilindungi oleh Pindaan Pertama Perlembagaan A.S. Itulah pokoknya. Teks itu berfungsi sebagai alat mengenal pasti masalah: ia menerangkan mengapa kiasan dan stereotaip tertentu bersifat antisemitik walaupun diselindungkan sebagai wacana dasar luar. Ia tidak menjadikan setiap rencana pendapat yang keras sebagai kebencian.

Pada 1 Jun 2017, Parlimen Eropah meluluskan resolusi yang menyokong takrif IHRA dan menyeru negara anggota supaya turut menerima pakainya, melindungi komuniti Yahudi daripada jenayah kebencian dan ucapan kebencian, serta menyokong siasatan pihak penguat kuasa terhadap serangan antisemitik. Jerman menerima pakai takrif itu kemudian pada tahun yang sama. Pada 2019, Bundestag menetapkan batas yang sama apabila mengecam kenyataan “yang dirangka sebagai kononnya kritikan terhadap dasar Negara Israel, tetapi sebenarnya merupakan ungkapan kebencian terhadap bangsa Yahudi.”

Hujah menentang takrif itu, dan apa yang dilindunginya

Dengarkan hujah penentangnya sebagaimana yang mereka kemukakan sendiri. Institute for Strategic Dialogue merekodkan hujah aktivis kebebasan bersuara bahawa IHRA menyekat kebebasan bersuara dengan menganggap sesetengah kritikan terhadap Zionisme dan Israel sebagai antisemitisme. Teks alternatif, iaitu Deklarasi Baitulmaqdis tentang Antisemitisme dan Dokumen Nexus, cuba menetapkan batas yang lebih sempit.

Sekarang lihat apa yang dilindungi oleh batas yang lebih sempit itu. American Jewish Committee menyatakan bahawa tiada kerajaan menyokong takrif alternatif tersebut, dan bahawa Deklarasi Baitulmaqdis mempertahankan penggunaan dwistandard terhadap Israel serta kempen boikot, penarikan pelaburan dan sekatan, yang pengasasnya pernah menyatakan hasrat untuk membubarkan negara Yahudi. Institute for Strategic Dialogue, ketika menghuraikan Deklarasi Baitulmaqdis dengan kata-katanya sendiri, menyatakan bahawa para penulisnya amat menitikberatkan perlindungan terhadap usaha memperjuangkan hak dan penentuan nasib sendiri bagi orang Arab di Gaza serta di Judea dan Samaria. Menurutnya, deklarasi itu tidak menganggap sokongan terhadap sebuah negara dwibangsa dengan kesaksamaan hak kewarganegaraan sepenuhnya sebagai antisemitik, walaupun hal itu akan menamatkan kewujudan Israel sebagai sebuah negara Yahudi. Deklarasi itu juga melihat BDS sebagai kempen boikot dan sekatan, bukannya sebagai antisemitisme dengan sendirinya.

Itu hujah tentang kebebasan bersuara. Itu bukan bukti bahawa antisemitisme jarang berlaku. Timbangkan hujah itu dengan pengecualian yang diberikan oleh IHRA sendiri bagi kritikan biasa, serta dengan kes apabila “kritikan” hanya menyasarkan orang Yahudi.

Institute for Strategic Dialogue turut mencatatkan persamaan besar yang tenggelam dalam hiruk-pikuk perdebatan: kedua-dua pihak bersetuju bahawa dasar Israel boleh dikritik, dan kedua-duanya bersetuju bahawa kritikan boleh bersifat antisemitik dari segi bentuk atau niat. Pertikaian berkisar pada dwistandard, penafian hak orang Yahudi untuk menentukan nasib sendiri, serta perbandingan dengan Nazi atau apartheid. Ini bukan soal remeh tentang makna kata. Hal ini menentukan sama ada seorang pelajar Yahudi dilihat sebagai warganegara yang mempunyai pendirian sendiri, atau sebagai wakil ganti sebuah kerajaan.

Apabila boikot menyasarkan orang Yahudi

Gerakan Boikot, Penarikan Pelaburan dan Sekatan menampilkan dirinya sebagai kempen menentang negara Israel, berasaskan model pemencilan Afrika Selatan semasa apartheid, bukannya kempen menentang orang Yahudi. CAMERA merekodkan penegasan Palestinian BDS National Committee bahawa ia menentang “segala bentuk perkauman, termasuk perkauman anti-Yahudi,” serta aduannya bahawa pihak penentang menyamakan tekanan terhadap Israel dengan perkauman anti-Yahudi. Baiklah. Ambil kira gambaran mereka tentang diri sendiri itu. Kemudian baca peraturan bertulisnya.

Palestinian Campaign for the Academic and Cultural Boycott of Israel, yang dilancarkan pada 2004 sebagai salah satu cabang pengasas BDS, menyeru masyarakat antarabangsa supaya memboikot institusi akademik dan kebudayaan Israel atas alasan bahawa institusi tersebut bersubahat dalam suatu sistem penindasan. NGO Monitor memetik seruan PACBI supaya penonton memboikot seniman Israel seperti Israel Ballet dan Israeli Philharmonic Orchestra, yang dituduh PACBI sebagai “rakan negara dalam merancang, melaksanakan dan menutup-nutupi jenayah perang serta pelanggaran undang-undang antarabangsa.” InfluenceWatch merekodkan dakwaan PACBI bahawa “sebahagian besar” ahli akademik Israel dan yang pro-Israel bersubahat, sama ada kerana mempertahankan negara itu atau kerana tidak cukup mengecamnya. Tanyalah diri sendiri: undang-undang apa yang diluluskan oleh sebuah kumpulan balet? Itu bukan sekatan terhadap sesuatu undang-undang. Itu ujian kesetiaan bagi pemuzik dan universiti.

Di kampus A.S., logik yang sama turut menyasarkan orang Yahudi yang langsung bukan warga Israel. Tinjauan ADL terhadap kegiatan kampus pada 2020–2021 mendapati bahawa garis panduan rasmi boikot kebudayaan BDS, yang menyeru supaya dipulaukan “kegiatan yang melibatkan Israel, kumpulan lobinya dan institusi yang bersubahat,” telah membawa “kesan yang luar biasa besar terhadap komuniti Yahudi”. Ini kerana kumpulan pro-BDS sering menganggap pertubuhan Yahudi Amerika yang biasa sebagai “kumpulan lobi” atau “institusi yang bersubahat”. Peraturan antinormalisasi turut berfungsi dengan cara yang sama: acara yang melibatkan warga Israel dan orang Arab dari Gaza atau dari Judea dan Samaria dianggap tidak sah jika membayangkan “kedudukan setara”. Begitulah boikot terhadap dasar berubah menjadi boikot terhadap seluruh komuniti.

Kes individu menunjukkan peralihan sasaran daripada kerajaan kepada orang perseorangan. Pada September 2018, profesor University of Michigan, John Cheney-Lippold, menarik balik surat sokongan yang dijanjikannya selepas mengetahui bahawa pelajar berkenaan mahu mengikuti suatu program di Israel. Universiti itu mengenakan tindakan tatatertib terhadapnya, dengan menyatakan bahawa “tingkah lakunya jauh tersasar daripada jangkaan Universiti dan Kolej tentang cara … tenaga akademik berinteraksi dengan dan melayan pelajar.” Siasatan bebas terhadap National Union of Students di UK, yang dirumuskan oleh Institute for Strategic Dialogue, mendapati kegagalan mencegah gangguan antisemitik yang menggunakan fitnah darah dan stereotaip tentang keluarga Rothschild serta meletakkan tanggungjawab terhadap negara Israel pada pelajar Yahudi. Tudingan salah secara kolektif, teori konspirasi dan ujian yang tidak dituntut daripada mana-mana kumpulan etnik lain: itulah contoh IHRA dalam kehidupan seharian.

Jerman menyatakannya dengan lantang

Pada 17 Mei 2019, Bundestag, atas usul CDU/CSU, SPD, FDP dan Alliance 90/The Greens, menerima pakai resolusi untuk menentang gerakan BDS dan memerangi antisemitisme. Foundation for Defense of Democracies menyatakan bahawa undian itu bersifat politik, bukannya undang-undang jenayah. Usul itu memetik IHRA, menegaskan semula matlamat dua negara, kemudian mengemukakan satu hujah sejarah yang sememangnya berhak dikemukakan oleh penggubal undang-undang Jerman. CAMERA memetik teks yang diterima pakai: “corak penghujahan dan kaedah gerakan BDS bersifat antisemitik”, manakala seruan BDS untuk memboikot seniman Israel serta pelekat “Jangan Beli” pada barangan Israel “mengingatkan orang kepada zaman paling mengerikan dalam sejarah Jerman.” Terjemahan bahasa Inggeris bagi usul yang sama oleh Jewish Virtual Library menyatakan bahawa pelekat itu “tidak dapat tidak membangkitkan ingatan terhadap slogan Nazi … ‘Kauf nicht bei Juden!’ (Jangan beli daripada orang Yahudi).” Bundestag memutuskan untuk tidak membiayai pertubuhan yang mempersoalkan hak Israel untuk wujud atau menyokong BDS secara aktif, serta meminta badan awam lain mengikut langkah itu.

BDS dan sesetengah pengkritik Jerman membalas bahawa resolusi itu mengekang kebebasan menyatakan pandangan politik. CAMERA memetik Palestinian BDS National Committee yang menolak “perkauman anti-Yahudi” dan menegaskan bahawa sasarannya ialah suatu rejim, bukannya suatu bangsa. Jürgen Trittin, penggubal undang-undang daripada parti Hijau yang menentang usul itu, mendakwa bahawa wujud “suasana intimidasi terhadap pengkritik dasar pendudukan Israel” dan bahawa menyamakan BDS dengan antisemitisme akan memfitnah penggerak kempen tanpa kekerasan. Maka, ujilah dakwaan itu berdasarkan peraturannya. Boikot terhadap sesebuah negara ialah alat yang sudah dikenali. Namun, boikot yang kriteria bertulisnya melabel koir dan orkestra Israel sebagai bersubahat, dan yang amalannya di kampus menganggap kehidupan pelajar Yahudi sebagai persubahatan, tidak lagi berkisar pada kabinet kerajaan dan sempadan.

Kesimpulan

Beban pembuktian terletak pada pihak yang menuduh. Ukuran yang sama terpakai bagi tuduhan paling berat dalam perang Gaza, termasuk tuduhan genosid. Bukti, undang-undang dan amalan ketenteraan boleh dibahaskan. Naza: Kisah Sebenar membahaskannya melalui pegawai tentera yang tampil di hadapan kamera dan menjelaskan tugas mereka, bukannya melalui suara beramai-ramai. Apa yang tidak boleh diseludup masuk atas nama “kritikan” ialah muslihat paling lama: orang Yahudi, semata-mata kerana mereka Yahudi, mesti menjawab bagi pihak sebuah negara, kehilangan kedudukan dalam dunia kebudayaan, atau membuktikan bahawa mereka tidak bersalah sedangkan tiada diaspora lain dituntut berbuat demikian. IHRA tidak menamatkan perdebatan itu. Ia menamakannya.

Kemudian baca apa itu BDS, menurut kata-kata pengasasnya sendiri.