ვინ დააფინანსა ნაზა: ნამდვილი ამბავი? ავტორები პასუხობენ

კითხვები, რომლებსაც ჟურნალისტები სვამენ

მას შემდეგ, რაც ფილმი ინტერნეტში გამოქვეყნდა, რეპორტიორები მის ავტორებს ერთსა და იმავე სამ კითხვას უსვამენ: დააფინანსა თუ არა ის ისრაელის მთავრობამ ან დაეხმარა თუ არა მის შექმნაში, რა როლი ჰქონდა IDF-ს და უწევს თუ არა მას მთავრობა პოპულარიზაციას. თანაავტორმა არიელ ავერბუხმა მათ წერილობით უპასუხა. მისი პასუხები ქვემოთაა, მისივე სიტყვებით.

ვინ გადაიხადა

„არა. ნაზა: ნამდვილი ამბავი სამმა კერძო პირმა შექმნა და მისი წარმოება საკუთარი ჯიბიდან დააფინანსა. ჩვენ არ მიგვიღია არანაირი სახელმწიფო, სამხედრო ან სხვა გარე დაფინანსება თუ საწარმოო მხარდაჭერა. სინამდვილეში, არც ისრაელის მთავრობამ და არც IDF-მა არ იცოდნენ, რომ ფილმს ვქმნიდით, სანამ ის არ დასრულდა.“

ეს სამი ადამიანია როი დანინო, არიელ ავერბუხი და ჰაგაი გუტმანი, რომლებიც ავტორების გვერდზე არიან წარდგენილი.

IDF-ის როლი

„არანაირი.“ ავერბუხის თქმით, ორ ფილმს შორის განსხვავება ეკრანზე ნაჩვენები მტკიცებულებაა: „ჩვენ ვასახელებთ ჩვენი რესპონდენტების ომის დროინდელ როლებს და წარმოვადგენთ მათ პირად ჩვენებებს ვრცელ ვიზუალურ დოკუმენტაციასთან ერთად, მათ შორის ფოტოებს, სხეულის კამერების ჩანაწერებს, დრონისა და საჰაერო ხომალდების კადრებს, რელიეფის ანალიზს და კაბინიდან გადაღებულ რეალურ კადრებს, სადაც ჩანს, როგორ უქმდება დარტყმები ახლოს მყოფი მშვიდობიანი მოსახლეობის გამო.“

საიდან მოვიდა კადრები

ზოგიერთმა მედიამ კადრებს „განსაიდუმლოებული“ უწოდა. ავერბუხის თქმით, ისინი ასე არ მოუპოვებიათ: „ჩვენ არ განგვისაიდუმლოებია კადრები და არ მიგვიღია ისინი IDF-თან რაიმე საწარმოო შეთანხმებით. ზოგიერთი მანამდე გამოუქვეყნებელი მასალა ჩვენების მიმცემმა ჯარისკაცებმა ჩაიწერეს და პირდაპირ თავად გადმოგვცეს, IDF-ის ნებისმიერი ინსტიტუციური მონაწილეობისგან დამოუკიდებლად.“

საელჩო და სიგელი

„ისრაელის საელჩომ შეერთებულ შტატებში დასრულებული ფილმი საკუთარი ინიციატივით გააზიარა, ჩვენი წინასწარი ცოდნისა და კოორდინაციის გარეშე“, — ამბობს ავერბუხი. გამოსვლის შემდეგ ეროვნული საჯარო დიპლომატიის დირექტორატის ხელმძღვანელმა ციპი ჰოტოველიმ ავტორებს აღიარების სიგელი გადასცა, როგორც ეს პრემიერ-მინისტრის ოფისმა X-ზე გამოაქვეყნა. მისი თქმით, ამ გაზიარების გარდა, ავტორებს გავრცელებასა თუ პოპულარიზაციაში მთავრობისგან არანაირი დახმარება არ მიუღიათ.

ერთი სტანდარტი ორივე ფილმისთვის

„წყაროების დაცვა შეიძლება ლეგიტიმური იყოს. მაგრამ ანონიმურობა მტკიცებულებას ვერ ჩაანაცვლებს, და სერიოზული ბრალდებები იმაზე მეტს მოითხოვს, ვიდრე ‚სიტყვაზე დამიჯერეთ‘“, — ამბობს ავერბუხი. ის მიუთითებს The Jerusalem Post-ის პუბლიკაციებზე, რომლებმაც კითხვები წამოჭრა NAZA-ს რეჟისორის, იუვალ აბრაჰამის, აჰმედ ალნაუკთან ხანგრძლივი პარტნიორობისა და ალნაუკის ჰამასთან კავშირების შესახებ ბრალდებების გამო: „დამოუკიდებლობისა და კავშირების შესახებ კითხვები ორივე ნაწარმოების თანაბარ შემოწმებას იმსახურებს.“

ის დასძენს, რომ IDF-ს არ მიეცა შესაძლებლობა, NAZA-ს პირველ გამოქვეყნებამდე მის კონკრეტულ ბრალდებებს ეპასუხა, და რომ პასუხისმგებლიანი ჟურნალისტიკის იგივე საბაზისო სტანდარტი ორივე ფილმზე უნდა ვრცელდებოდეს.

უყურეთ ორივეს და თავად გადაწყვიტეთ

„ჰამასის ქცევა აუცილებელია ღაზაში მშვიდობიანი მოსახლეობის მსხვერპლის ნებისმიერი სერიოზული შესწავლისთვის“, — ამბობს ავერბუხი. „რას ავლენენ ჰამასის პრიორიტეტები, როცა მისი ტერორისტები ფორმას იშორებენ და განზრახ მშვიდობიან მოსახლეობას შორის იმალებიან? ჩვენი ფილმი ამ კითხვას პასუხობს.“ სრული პასუხები ხშირად დასმულ კითხვებშია. უყურეთ ორივე ფილმს, შეხედეთ მტკიცებულებებს, რომლებსაც თითოეული მათგანი აჩვენებს, და თავად გადაწყვიტეთ.