Joey Low

Dwoje uchodźców i obietnica

Rodzice Joeya Lowa byli uchodźcami. Jego matka Hannah urodziła się w Berlinie i dotarła do Nowego Jorku w wieku czternastu lat, po tym jak jej rodzina przebyła drogę przez Belgię, Francję i Kubę. Jego ojciec Eddy urodził się w Wiedniu i przyjechał z rodziną do Ameryki w 1939 roku, mając trzynaście lat. Pobrali się w 1949 roku i wychowywali dzieci we wdzięczności wobec kraju, który ich przyjął.

Każde z dzieci posłali do Ramaz, żydowskiej szkoły dziennej na Manhattanie, by poznały swoje dziedzictwo. Low uczył się tam od przedszkola do dwunastej klasy, a następnie, podobnie jak wcześniej jego matka, podjął studia na Uniwersytecie Nowojorskim. Jak mówi, rodzice przekazali mu proste wartości: szacunek dla imigrantów i uchodźców, dumę z bycia Żydem oraz głęboką więź z Izraelem. „Te wartości wpłynęły na całe moje życie”.

Izrael, 1973

Na trzecim roku studiów, w latach 1971–1972, Low studiował na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie. Gdy w październiku 1973 roku wybuchła wojna Jom Kipur, wrócił do Izraela jako wolontariusz. Jak mówił, to doświadczenie utrwaliło jego więź z Izraelem na resztę życia.

2002: wysyłać ludzi, nie rzeczników

Wiosną 2002 roku samobójcze zamachy uderzały w serca izraelskich miast. Po masakrze w święto Pesach w hotelu Park w Netanji 27 marca Izrael rozpoczął operację „Tarcza Obronna”, którą potępiła duża część świata. Lowa niepokoił nie tylko terror, lecz także sposób przedstawiania Izraela: uważał, że media nie wyjaśniają, dlaczego Izrael musi chronić swoich obywateli, a amerykańscy turyści przestali przyjeżdżać.

Uznał, że skoro Amerykanie nie przyjadą do Izraela, młodzi Izraelczycy mogą pojechać do Ameryki. W kwietniu 2002 roku sprowadził na amerykańskie uczelnie troje młodych Izraelczyków, a następnie dwóch młodych mężczyzn, którzy właśnie walczyli w Dżaninie. W ciągu kilku miesięcy przeprowadził rozmowy z setkami kandydatów i wysłał 48 z nich, wszystkich tuż po zakończeniu służby wojskowej i biegle mówiących po angielsku, w trzyosobowych grupach na dwutygodniowe objazdy uczelni, kościołów, synagog i szkół średnich. Nocowali w akademikach i mieszkali wśród studentów. „Nie chciałem, żeby ci młodzi Izraelczycy tylko wygłaszali wykłady amerykańskim studentom — napisał. — Chciałem, żeby ich poznali, mieszkali wśród nich, słuchali ich i nawiązywali z nimi więzi”.

Tak powstało Israel at Heart. Przez dwie dekady ponad tysiąc młodych Izraelczyków podróżowało z tą organizacją po Ameryce, a następnie po Europie i Ameryce Południowej, dokąd Low szukał Izraelczyków mówiących miejscowym językiem. Od początku w każdej trzyosobowej grupie uwzględniał osobę z Izraela o etiopskich korzeniach, która mogła opowiedzieć o dyskryminacji z własnego doświadczenia i odpowiedzieć na zarzut, że Izrael jest państwem apartheidu. W prasowym reportażu o jego działalności uczestników delegacji nazwano „najlepszymi ambasadorami Izraela”.

Stypendium i nowe pokolenie

W 2006 roku Low zwrócił się do profesora Uriela Reichmana, założyciela IDC Herzliya, obecnego Uniwersytetu Reichmana, i zaproponował stypendia dla izraelskich studentów pochodzenia etiopskiego. Sam ustalił kryteria: dobra znajomość angielskiego, służba w elitarnych jednostkach wojskowych, a przede wszystkim zdolności przywódcze. Program Israel at Heart działa już dwudziesty rok. Ukończyło go ponad 250 studentów, ponad 45 obecnie studiuje, a co roku dołącza około 15 kolejnych osób. Dziś kieruje nim Ester David, absolwentka programu, która w 2002 roku pojechała do Stanów Zjednoczonych z Israel at Heart.

W tym samym roku IDC Herzliya nadało Lowowi tytuł Honorary Fellow „w uznaniu jego wybitnego wkładu w izraelską dyplomację publiczną, przyszłość Państwa Izrael i narodu żydowskiego”. Zasiadał również w zarządzie American Friends of IDC Herzliya oraz w Międzynarodowej Radzie Gubernatorów Hillel.

Screams Before Silence

Po 7 października Low był producentem wykonawczym Screams Before Silence, dokumentu z 2024 roku z udziałem Sheryl Sandberg, poświęconego przemocy seksualnej, której terroryści Hamasu dopuszczali się podczas masakry. Przemawiając na konferencji w Herzlijji w czerwcu 2024 roku, podkreślił niezależność filmu: „Film był niezależnym projektem; nie wzięliśmy od rządu żadnych pieniędzy”. Wsparł go z tego samego powodu, dla którego założył Israel at Heart: „Kocham Izrael, kochałem Izrael przez całe życie”.

Dlaczego wspiera Naza: Prawdziwa historia

Low popiera Naza: Prawdziwa historia i wspiera film jako doradca. Dokument opiera się na idei, którą kieruje się od 2002 roku: najbardziej przekonująco przemawiają na rzecz Izraela ci Izraelczycy, którzy byli na miejscu i własnymi słowami opowiadają o tym, co widzieli. Jedna z młodych Izraelek, których działalność w Waszyngtonie niegdyś finansował, Marina Naomi Smolyanov, należy dziś do zespołu filmu.