Joey Low

Dalawang lumikas at isang pangako

Mga refugee ang mga magulang ni Joey Low. Ang kanyang inang si Hannah ay ipinanganak sa Berlin at nakarating sa New York sa edad na labing-apat matapos dumaan ang kanyang pamilya sa Belgium, Pransiya at Cuba. Ang kanyang amang si Eddy ay ipinanganak sa Vienna at dumating sa Amerika kasama ang kanyang pamilya noong 1939, sa edad na labintatlo. Ikinasal sila noong 1949 at pinalaki ang kanilang mga anak na may pasasalamat sa bansang kumupkop sa kanila.

Pinag-aral nila ang bawat anak sa Ramaz, isang paaralang Hudyo sa Manhattan, upang makilala nila ang kanilang pamana. Nag-aral doon si Low mula kindergarten hanggang ikalabindalawang baitang, pagkatapos ay pumasok sa NYU, gaya ng kanyang ina. Ayon sa kanya, simple ang itinuro ng kanyang mga magulang: paggalang sa mga imigrante at refugee, pagmamalaki sa pagiging Hudyo, at malalim na ugnayan sa Israel. “Naimpluwensiyahan ng mga pagpapahalagang iyon ang buong buhay ko.”

Israel, 1973

Noong nasa ikatlong taon siya sa kolehiyo, mula 1971 hanggang 1972, nag-aral si Low sa Hebrew University of Jerusalem. Nang sumiklab ang Digmaang Yom Kippur noong Oktubre 1973, bumalik siya sa Israel bilang boluntaryo. Sinabi niyang pinatatag ng karanasang ito ang kanyang ugnayan sa Israel sa nalalabi niyang buhay.

2002: pagpapadala ng mga tao, hindi mga tagapagsalita

Noong tagsibol ng 2002, niyayanig ng mga pambobombang pagpapatiwakal ang puso ng mga lungsod sa Israel. Matapos ang masaker noong Paskuwa sa Park Hotel sa Netanya noong 27 Marso, inilunsad ng Israel ang Operation Defensive Shield, at kinondena ito ng malaking bahagi ng mundo. Hindi lamang ang terorismo ang bumabagabag kay Low, kundi pati ang paglalarawan sa Israel: sa palagay niya, hindi ipinapaliwanag ng media kung bakit kailangang protektahan ng Israel ang mga mamamayan nito, at tumigil na sa pagpunta roon ang mga turistang Amerikano.

Kung ayaw pumunta ng mga Amerikano sa Israel, naisip niya, maaaring pumunta ang mga kabataang Israeli sa Amerika. Noong Abril 2002, nagdala siya ng tatlong kabataang Israeli sa mga kampus sa Amerika, pagkatapos ay dalawang binatang katatapos lamang makipaglaban sa Jenin. Sa loob ng ilang buwan, nakapanayam na niya ang daan-daang kandidato at naipadala ang 48 sa kanila—pawang katatapos lamang maglingkod sa hukbo at matatas sa Ingles—sa mga pangkat na tig-tatlo para sa dalawang linggong paglilibot sa mga kolehiyo, simbahan, sinagoga at mataas na paaralan. Natulog sila sa mga dormitoryo at namuhay kasama ng mga estudyante. “Ayokong basta lamang magbigay ng mga lektura ang mga kabataang Israeli na ito sa mga estudyanteng Amerikano,” isinulat niya. “Gusto kong makilala nila ang mga ito, mamuhay kasama nila, makinig sa kanila at magkaroon ng malapit na ugnayan sa kanila.”

Doon nabuo ang Israel at Heart. Sa loob ng dalawang dekada, mahigit isang libong kabataang Israeli ang nakapaglakbay sa pamamagitan nito sa buong Amerika, at pagkatapos ay sa Europa at Timog Amerika, kung saan naghanap si Low ng mga Israeli na nagsasalita ng lokal na wika. Sa simula pa lamang, isinama na niya sa bawat pangkat na tig-tatlo ang isang Israeli na may lahing Ethiopian, na makapagsasalita mula sa sariling karanasan tungkol sa diskriminasyon at makasasagot sa paratang na isang estadong apartheid ang Israel. Tinawag ng isang lathalain sa pahayagan tungkol sa kanyang gawain ang mga delegado na “pinakamahuhusay na embahador ng Israel”.

Isang iskolarsip at isang bagong henerasyon

Noong 2006, lumapit si Low kay Propesor Uriel Reichman, tagapagtatag ng IDC Herzliya, na ngayon ay Reichman University, at nag-alok ng mga iskolarsip para sa mga estudyanteng Israeli na may lahing Ethiopian. Siya mismo ang nagtakda ng mga pamantayan: mahusay na Ingles, paglilingkod sa mga piling yunit ng hukbo, at higit sa lahat, kakayahang mamuno. Nasa ikadalawampung taon na ngayon ang programa ng Israel at Heart. Mahigit 250 estudyante na ang nagtapos, mahigit 45 ang kasalukuyang nag-aaral, at humigit-kumulang 15 ang sumasali bawat taon. Pinamamahalaan ito ngayon ni Ester David, isang nagtapos sa programa na naglakbay sa Estados Unidos kasama ng Israel at Heart noong 2002.

Noong taong iyon, iginawad ng IDC Herzliya kay Low ang titulong Honorary Fellow “bilang pagkilala sa kanyang natatanging ambag sa pampublikong diplomasya ng Israel, sa kinabukasan ng Estado ng Israel at ng Sambayanang Hudyo”. Naglingkod din siya sa lupon ng American Friends of IDC Herzliya at sa Pandaigdigang Lupon ng mga Gobernador ng Hillel.

Screams Before Silence

Matapos ang Oktubre 7, naging ehekutibong prodyuser si Low ng Screams Before Silence, ang dokumentaryo noong 2024 na tampok si Sheryl Sandberg tungkol sa seksuwal na karahasang ginawa ng mga terorista ng Hamas sa panahon ng masaker. Sa kanyang talumpati sa Herzliya Conference noong Hunyo 2024, sinabi niyang malaya ang pelikula: “Ang pelikula ay isang malayang proyekto; wala kaming tinanggap na pera mula sa pamahalaan.” Ang dahilan niya sa pagsuporta rito ay siya ring dahilan ng pagsisimula ng Israel at Heart: “Mahal ko ang Israel, minahal ko ang Israel sa buong buhay ko.”

Bakit niya sinusuportahan ang Naza: Ang Totoong Kuwento

Sinusuportahan ni Low ang Naza: Ang Totoong Kuwento bilang tagapagtaguyod at tagapayo. Nakasalig ang pelikula sa ideyang gumabay sa kanyang gawain mula pa noong 2002: ang pinakamakakumbinsing pagtatanggol sa Israel ay nagmumula sa mga Israeli na naroon mismo, na nagkukuwento ng kanilang nakita sa sarili nilang mga salita. Isa sa mga kabataang Israeli na minsan niyang sinuportahan sa pagtatrabaho sa Washington, si Marina Naomi Smolyanov, ay bahagi na ngayon ng koponan ng pelikula.