Joey Low

ผู้ลี้ภัยสองคนกับคำมั่นหนึ่งข้อ

พ่อแม่ของ Joey Low เป็นผู้ลี้ภัย Hannah แม่ของเขาเกิดที่เบอร์ลินและเดินทางถึงนิวยอร์กเมื่ออายุสิบสี่ปี หลังจากครอบครัวเดินทางผ่านเบลเยียม ฝรั่งเศส และคิวบา ส่วน Eddy พ่อของเขาเกิดที่เวียนนาและเดินทางมาอเมริกาพร้อมครอบครัวในปี 1939 เมื่ออายุสิบสามปี ทั้งสองแต่งงานกันในปี 1949 และเลี้ยงดูลูก ๆ ให้สำนึกในบุญคุณของประเทศที่รับพวกเขาเข้ามา

ทั้งสองส่งลูกทุกคนเข้าเรียนที่ Ramaz โรงเรียนยิวแบบไปเช้าเย็นกลับในแมนแฮตตัน เพื่อให้ลูก ๆ รู้จักรากเหง้าของตนเอง Low เรียนที่นั่นตั้งแต่อนุบาลจนจบเกรดสิบสอง จากนั้นจึงเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยนิวยอร์กเช่นเดียวกับแม่ เขาบอกว่าสิ่งที่พ่อแม่สอนนั้นเรียบง่าย นั่นคือการเคารพผู้อพยพและผู้ลี้ภัย ความภาคภูมิใจในความเป็นยิว และความผูกพันอย่างลึกซึ้งกับอิสราเอล “ค่านิยมเหล่านั้นส่งผลต่อชีวิตผมทั้งหมด”

อิสราเอล ปี 1973

ในช่วงปีสามของมหาวิทยาลัย ระหว่างปี 1971 ถึง 1972 Low ศึกษาที่มหาวิทยาลัยฮีบรูแห่งเยรูซาเล็ม เมื่อสงครามยมคิปปูร์ปะทุขึ้นในเดือนตุลาคม 1973 เขากลับไปอิสราเอลในฐานะอาสาสมัคร เขาเคยกล่าวว่าประสบการณ์ครั้งนั้นทำให้ความผูกพันของเขากับอิสราเอลแน่นแฟ้นไปตลอดชีวิต

2002: ส่งผู้คนไปบอกเล่า แทนการส่งโฆษก

ในฤดูใบไม้ผลิปี 2002 เหตุระเบิดฆ่าตัวตายโจมตีใจกลางเมืองต่าง ๆ ของอิสราเอล หลังเหตุสังหารหมู่ในเทศกาลปัสกาที่โรงแรมพาร์คในเนทันยาเมื่อวันที่ 27 มีนาคม อิสราเอลเปิดปฏิบัติการโล่ป้องกัน และถูกประณามจากหลายส่วนของโลก สิ่งที่ทำให้ Low กังวลไม่ได้มีเพียงการก่อการร้าย แต่รวมถึงภาพของอิสราเอลที่ถูกนำเสนอด้วย เขารู้สึกว่าสื่อไม่ได้อธิบายว่าทำไมอิสราเอลจึงต้องปกป้องพลเมืองของตน และนักท่องเที่ยวชาวอเมริกันก็เลิกเดินทางมา

เขาคิดว่า หากชาวอเมริกันไม่มาอิสราเอล ชาวอิสราเอลรุ่นใหม่ก็ไปอเมริกาได้ ในเดือนเมษายน 2002 เขาพาชาวอิสราเอลรุ่นใหม่สามคนไปเยือนมหาวิทยาลัยต่าง ๆ ในสหรัฐฯ จากนั้นก็พาชายหนุ่มอีกสองคนที่เพิ่งผ่านการรบในเจนินไป ภายในเวลาไม่กี่เดือน เขาสัมภาษณ์ผู้สมัครหลายร้อยคนและส่งผู้ผ่านการคัดเลือก 48 คน ซึ่งทุกคนเพิ่งปลดประจำการและพูดภาษาอังกฤษได้คล่อง ออกเดินสายเป็นกลุ่มละสามคน เป็นเวลาสองสัปดาห์ตามมหาวิทยาลัย โบสถ์คริสต์ ธรรมศาลายิว และโรงเรียนมัธยม พวกเขาพักในหอพักและใช้ชีวิตร่วมกับนักศึกษา “ผมไม่ได้ต้องการให้ชาวอิสราเอลรุ่นใหม่เหล่านี้ไปบรรยายให้นักศึกษาอเมริกันฟังเพียงอย่างเดียว” เขาเขียน “ผมอยากให้พวกเขาได้พบปะ ใช้ชีวิตร่วมกัน รับฟัง และสร้างสายสัมพันธ์ต่อกัน”

สิ่งนั้นกลายมาเป็น Israel at Heart ตลอดสองทศวรรษ ชาวอิสราเอลรุ่นใหม่มากกว่าหนึ่งพันคนเดินทางไปกับโครงการนี้ทั่วอเมริกา ก่อนขยายไปยังยุโรปและอเมริกาใต้ ซึ่ง Low มองหาชาวอิสราเอลที่พูดภาษาท้องถิ่นได้ ตั้งแต่เริ่มต้น เขาจัดให้แต่ละกลุ่มสามคนมีชาวอิสราเอลเชื้อสายเอธิโอเปียหนึ่งคน เพื่อให้สามารถเล่าประสบการณ์ตรงเรื่องการเลือกปฏิบัติและตอบข้อกล่าวหาว่าอิสราเอลเป็นรัฐแบ่งแยกสีผิว บทความหนังสือพิมพ์ที่เล่าถึงงานของเขาเรียกผู้แทนเหล่านี้ว่า “ทูตที่ดีที่สุดของอิสราเอล”

ทุนการศึกษากับคนรุ่นใหม่

ในปี 2006 Low เข้าพบศาสตราจารย์อูรีเอล ไรช์มัน ผู้ก่อตั้ง IDC Herzliya ซึ่งปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยไรช์มัน และเสนอทุนการศึกษาให้แก่นักศึกษาชาวอิสราเอลเชื้อสายเอธิโอเปีย เขากำหนดเกณฑ์ด้วยตนเอง ได้แก่ ทักษะภาษาอังกฤษที่ดี เคยรับราชการในหน่วยทหารชั้นยอด และเหนือสิ่งอื่นใดคือความเป็นผู้นำ ปัจจุบันโครงการ Israel at Heart ดำเนินมาถึงปีที่ยี่สิบแล้ว มีผู้สำเร็จการศึกษามากกว่า 250 คน กำลังศึกษาอยู่มากกว่า 45 คน และมีผู้เข้าร่วมใหม่ประมาณปีละ 15 คน ปัจจุบันโครงการบริหารโดยเอสเตอร์ เดวิด ศิษย์เก่าของโครงการที่เคยเดินทางไปสหรัฐอเมริกากับ Israel at Heart ในปี 2002

ในปีนั้น IDC Herzliya แต่งตั้ง Low เป็นสมาชิกกิตติมศักดิ์ “เพื่อยกย่องคุณูปการอันโดดเด่นของเขาต่อการทูตสาธารณะของอิสราเอล อนาคตของรัฐอิสราเอล และชาวยิว” เขายังเคยเป็นกรรมการของ American Friends of IDC Herzliya และเป็นสมาชิกคณะกรรมการกำกับดูแลระหว่างประเทศของ Hillel

Screams Before Silence

หลังวันที่ 7 ตุลาคม Low เป็นผู้อำนวยการสร้างบริหารของ Screams Before Silence สารคดีปี 2024 ที่มีเชอริล แซนด์เบิร์กร่วมถ่ายทอดเรื่องราวความรุนแรงทางเพศที่ผู้ก่อการร้ายฮามาสก่อขึ้นระหว่างการสังหารหมู่ ขณะกล่าวในงานประชุมเฮิร์ซลิยาเมื่อเดือนมิถุนายน 2024 เขายืนยันว่าภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นโครงการอิสระ “ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นโครงการอิสระ เราไม่ได้รับเงินจากรัฐบาลเลย” เหตุผลที่เขาสนับสนุนภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นเหตุผลเดียวกับที่ทำให้เขาริเริ่ม Israel at Heart “ผมรักอิสราเอล ผมรักอิสราเอลมาตลอดชีวิต”

เหตุผลที่เขาสนับสนุน Naza: เรื่องจริง

Low สนับสนุน Naza: เรื่องจริง ในฐานะผู้ให้การรับรองและที่ปรึกษา ภาพยนตร์ตั้งอยู่บนแนวคิดที่เขายึดถือในการทำงานมาตั้งแต่ปี 2002 ว่า ผู้ที่อธิบายจุดยืนของอิสราเอลได้อย่างน่าเชื่อถือที่สุดคือชาวอิสราเอลที่อยู่ในเหตุการณ์ และบอกเล่าสิ่งที่ตนเห็นด้วยถ้อยคำของตนเอง Marina Naomi Smolyanov หนึ่งในชาวอิสราเอลรุ่นใหม่ที่เขาเคยสนับสนุนการทำงานในวอชิงตัน ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของทีมภาพยนตร์