7 اکتبر: آنچه حماس فیلم گرفت، و آنچه پژوهشگران مستند کردند

صبح 7 اکتبر

شنبه 7 اکتبر 2023 شبات یهودی و جشن سیمحات تورا بود. آن صبح حماس و گروه‌های تروریستی متحدش یورشی هماهنگ از نوار غزه به جنوب اسرائیل آغاز کردند. یک کمیسیون پارلمانی همه‌حزبی بریتانیا بعدها رگبار آغازین نزدیک به 5,000 پرتابه، شکستن حصار مرزی در 119 نقطه، و نفوذ از راه زمین، پاراگلایدر و قایق را شرح داد. روایت Anti-Defamation League از آن روز اعلام می‌کند که مهاجمان بیش از 1,200 نفر، بیشترشان غیرنظامی، را کشتند و 251 گروگان گرفتند. کمیسیون پارلمانی شمار کشته‌ها را 1,182، با بیش از 4,000 زخمی، اعلام کرد و 251 نفر برده‌شده به غزه را ثبت کرد که 210 تن زنده و 41 تن پیش‌تر مرده بودند.

این آمارها به هم نزدیک‌اند، و یک چیز را صریح می‌کنند: هدف غیرنظامیان بودند. کمیسیون پارلمانی 863 غیرنظامی را در میان کشته‌ها شمرد، 73 درصد کل، و دریافت که زنان و کودکان 27 درصد کشته‌شدگان بودند. گردآوری‌ای از ارقام تلفات اسرائیل بعدها شمار کشته‌های 7 اکتبر را 1,195 نفر اعلام کرد، از جمله 778 غیرنظامی، 282 سرباز، 57 افسر پلیس و 38 افسر امنیت محلی، و در میان آنان دو نوزاد، 12 کودک زیر ده سال و 36 نفر 10 تا 19 ساله. بیشتر کشته‌شدگان اسرائیلی‌های یهودی بودند. تروریست‌ها شهروندان عرب اسرائیل، از جمله بادیه‌نشینان، و کارگران خارجی را نیز کشتند، زخمی کردند یا ربودند. اتباع 44 کشور در میان کشته‌شدگان یا گروگان‌ها بودند؛ بزرگ‌ترین گروه قربانیان خارجی کارگران کشاورزی تایلندی بودند. American Jewish Committee دست‌کم 21 کشته از تایلند و تا 54 گروگان را ثبت کرد، و تأیید کرد که فیلیپینی‌ها و سریلانکایی‌هایی که در مراقبت خانگی کار می‌کردند در میان کشته‌شدگان و مفقودان بودند.

ارقام با پیشرفت شناسایی‌ها اصلاح شدند، و انکارکنندگان دوست دارند به این اشاره کنند. ببینید به کدام سو حرکت کردند. برآوردهای اولیه اسرائیل از 1,400 فراتر بود. در نوامبر 2023، Lior Haiat، سخنگوی وزارت خارجه، به خبرگزاری فرانسه گفت رقم به‌روزشده حدود 1,200 است، «به این دلیل که اجساد بسیاری بودند که شناسایی نشده بودند و اکنون فکر می‌کنیم متعلق به تروریست‌ها هستند… نه تلفات اسرائیلی.» او هشدار داد که این یک برآورد است، نه شمارش نهایی. مجموع‌های کمتر از کار پزشکی قانونی آمدند که کشته‌های اسرائیلی را از تروریست‌های کشته‌شده در نبرد جدا کرد و تکه‌ها را با نام‌ها تطبیق داد. شمارش‌های محل مناقشه را باید محل مناقشه بیان کرد. مرتبه بزرگی، میان دولت‌ها، خبرگزاری‌ها، و پژوهشگران پارلمانی و مدنی که صحنه‌ها را بررسی کردند، به‌طور جدی محل مناقشه نیست.

کیبوتص‌ها، جشنواره و جاده‌ها

بزرگ‌ترین تلفات جانی غیرنظامی در یک مکان، در جشنواره ترنس فضای باز نزدیک کیبوتص رعیم بود که معمولاً نووا یا سوپرنووا نامیده می‌شود. کمیسیون پارلمانی گزارش داد که بیش از 370 نفر آنجا کشته شدند، بیشترشان شرکت‌کنندگان جوان، در آنچه مرگبارترین حمله به یک کنسرت در تاریخ خواند. حسابرسی بعدی ارتش اسرائیل، که در گزارش‌ها درباره ربایندگان شناسایی‌شده حماس خلاصه شده، شمار کشته‌های جشنواره را 364 نفر، با 44 نفر گروگان‌گرفته‌شده، اعلام کرد. حدود نیمی تا 60 درصد کشته‌شدگان در خود محل جشنواره جان ندادند. کسانی که ماندند در مخفیگاه‌هایی زیر صحنه، پشت بار، در توالت‌های سیار و در مخازن زباله تیرباران شدند. کسانی که گریختند در خودروهایشان با آتش خودکار و آرپی‌جی به کمین افتادند، یا با نارنجک‌هایی که به پناهگاه‌های کنار جاده 232، بزرگراه اصلی حاشیه غزه، پرتاب شد کشته شدند. تروریست‌های حماس تقاطع‌های این جاده را تصرف کردند و بیش از 30 نقطه را به منطقه کشتار تبدیل کردند.

در کیبوتص‌ها، خانه به خانه رفتند. کمیسیون پارلمانی حمله به 32 جامعه غیرنظامی را ثبت کرد، با 416 کشته در این روستاها در عرض چند ساعت و 183 نفر از 251 گروگان که از آن‌ها برده شدند. بئری و کفر عزه بیشترین کشته‌های غیرنظامی را داشتند، 99 و 62. نیر عوز بیشترین ربایش را دید: 75 نفر گروگان گرفته شدند و هفت پیکر ربوده شد. در بئری، برخی خانه‌ها به آتش کشیده شدند تا ساکنان بیرون رانده شوند و تیرباران شوند. گردآوری‌ای اسرائیلی از آن روز ثبت می‌کند که پس از آزادسازی کیبوتص بیش از 130 جسد پیدا شد، رقمی که ممکن است سربازان را نیز در بر بگیرد، و نیروهای امنیتی 103 تروریست را کشتند. در کفر عزه، تحقیقی از ارتش اسرائیل که در همان گردآوری خلاصه شده، حدود 100 نفوذی را در موج نخست یافت، و موج دومی که تیم امنیتی کوچک محلی را در برابر شماری بسیار بیشتر قرار داد؛ 64 نفر از ساکنان جامعه‌ای حدوداً 900 نفری به قتل رسیدند و 19 نفر گروگان گرفته شدند. حماس و جهاد اسلامی فلسطین تنها مشارکت‌کنندگان مسلح نبودند. کمیسیون پارلمانی و تحقیقات نظامی اسرائیل هر دو به دیگر گروه‌های غزه و، در برخی جاها، غیرنظامیانی از غزه اشاره می‌کنند که پس از گشوده شدن حصار به آنان پیوستند. تحقیقی از ارتش اسرائیل بعدها دریافت که پنج کارگر غزه‌ای دارای مجوز، و راننده اسرائیلی‌شان، آن صبح در جاده‌ها کشته شدند.

خودشان فیلمش را گرفتند

مهاجمان بخش بزرگی از این را خودشان ضبط کردند. کمیسیون پارلمانی دریافت که تروریست‌ها از دوربین‌های GoPro، تلفن‌های همراه و حتی تلفن‌های قربانیانشان برای پخش زنده کشتارها، ربایش‌ها و بی‌حرمتی به اجساد استفاده کردند، و مطالب را در تلگرام و دیگر پلتفرم‌ها بارگذاری کردند. دوربین‌های امنیتی و دوربین‌های خودروهای اسرائیلی همان ساعت‌ها را از آن سوی شیشه ضبط کردند. با این همه تصویر دست‌اول، پژوهشگران ناچار نبودند به هیچ شهادت منفردی تکیه کنند. عاملان بخش بزرگی از جنایت را خودشان پخش کردند.

خشونت جنسی: بیشترین انکار، دقیق‌ترین بررسی

خشونت جنسی بخشی از سوابق است که بیش از همه با شدت انکار شده است. همچنین بخشی است که پژوهشگران با بیشترین احتیاط با آن برخورد کردند. کمیسیون پارلمانی الگویی را در چند مکان، و به‌ویژه در نووا، شرح داد: اجسادی که به‌طور کامل یا جزئی از کمر به پایین برهنه پیدا شدند، بیشترشان زن، با دست‌های بسته و چندین بار تیرخورده، اغلب در سر. گزارش‌هایی از تجاوز گروهی، مثله کردن جنسی و تعرض به قربانیان زنده و مرده را ثبت کرد. در فوریه 2024، انجمن مراکز بحران تجاوز در اسرائیل، با تکیه بر منابع رسمی، رسانه‌ها، نیروهای امدادی نخستین و مطالب دیگری که به این مراکز داده شده بود، گزارش داد که زنان، دختران و مردان، گاهی زیر تهدید اسلحه، مورد تجاوز قرار گرفتند، از جمله تعرض به زنان زخمی، تجاوزهای گروهی و تجاوز در برابر همسران، خانواده یا دوستان. این پژوهش گفت تعرض‌ها «با مهاجمان متعدد، تعرض در برابر اعضای خانواده، اعدام‌ها مشخص می‌شدند و با رفتارهای سادیستی خاصی همراه بودند»، از جمله مثله کردن اندام تناسلی. در ژوئیه 2025، Dinah Project، مستقر در دانشگاه بار-ایلان، از شهادت بازماندگان، شاهدان و نیروهای نجات نتیجه گرفت که خشونت جنسی در نووا، پایگاه نظامی ناحال عوز، و کیبوتص‌های نیر عوز، کفر عزه و رعیم گسترده و نظام‌مند بود، با الگوهایی تکرارشونده: قربانیانی که جزئی یا کامل برهنه با دست‌های بسته پیدا شدند، تجاوزهای گروهی که به اعدام می‌انجامید، و خشونت به اندام تناسلی.

شواهد چگونه گردآوری شد

نخستین ساعت‌ها یک وضعیت اضطراری با تلفات انبوه بود، نه صحنه جرمی کتابی. اجساد زیر آتش بازیابی شدند. خانه‌ها هنوز می‌سوختند. شناسایی به عملیاتی طولانی در پزشکی قانونی تبدیل شد. بقایا به مراکز پذیرش و به مرکز ملی پزشکی قانونی اسرائیل رفت، آزمایشگاهی که معمولاً حدود 2,000 پرونده در سال را رسیدگی می‌کند و زیر بار رفت. مدیر آن، دکتر Chen Kugel، توده‌ای سوخته را شرح داد که سی‌تی‌اسکن نشان داد دو ستون فقرات و دو مجموعه دنده دارد، ظاهراً یک بزرگسال و یک کودک که در آغوشی واپسین به هم جوش خورده بودند. باستان‌شناسان سازمان آثار باستانی اسرائیل برای بازیابی استخوان‌های سوخته‌ای که دیگران ممکن بود نبینند آورده شدند. کارکنان مرکز گفتند برخی اجساد به اندازه‌ای مثله، سوخته و تکه‌تکه بودند که شاید هرگز شناسایی نشوند. ماه‌ها بعد، مقامات اسرائیلی همچنان تشخیص‌های تازه‌ای می‌دادند: بقایای یک نگهبان امنیتی نووا، Elyakim Libman، درون اسرائیل پیدا شد پس از آنکه تصادفاً همراه با دو قربانی دیگر جشنواره دفن شده بود. گرما، تکه‌تکه شدن و بقایای درآمیخته شواهدی را که یک دادگاه می‌خواهد نابود می‌کنند. به همین دلیل برخی شناسایی‌ها ماه‌ها طول کشید، و به همین دلیل برخی ادعاهای عمومی اولیه درباره زخم‌های مشخص بعدها پس گرفته شد.

پلیس ملی اسرائیل، ارتش اسرائیل، شین بت و خدمات پزشکی قانونی غیرنظامی پرونده کیفری را گرد آوردند. دوربین‌های خود مهاجمان منبعی اصلی بودند. تحلیلگران منابع باز از آن پس با این تصاویر، به کمک ابزارهای تشخیص چهره، تک‌تک عاملان را نام برده‌اند. جداگانه، انجمن مراکز بحران تجاوز با نیروهای امدادی نخستین مصاحبه کرد. Dinah Project شهادت‌های منابع باز، رسانه‌ها، کنفرانس‌ها و پژوهش‌ها را از منظری حقوقی تطبیق داد. یک کمیسیون پارلمانی فراحزبی بریتانیا گزارشی 315 صفحه‌ای بر پایه شهادت‌های شخصی بازماندگان، خانواده‌های داغدار و گروگان‌ها، همراه با مقامات امنیتی، پزشکی، دانشگاهی و جامعه مدنی اسرائیل تهیه کرد. در 2026 کمیسیون مدنی جنایات 7 اکتبر علیه زنان و کودکان تحقیقی دوساله با عنوان Silenced No More منتشر کرد، بر پایه شهادت‌ها، سوابق رسمی و بیش از 10,000 عکس و بخش ویدئویی، و سیزده الگوی تکرارشونده خشونت جنسی و جنسیتی را شناسایی کرد.

این مجموعه کارها یکسان نیستند، و محدودیت‌هایشان را آشکارا بیان می‌کنند. مدارک پزشکی قانونی با آتش و سرعت بازیابی محدود شد. عکس‌ها همیشه به‌خوبی طبقه‌بندی نشدند. برخی تفسیرهای افراد غیرمتخصص قابل اتکا نبود. انجمن مراکز بحران تجاوز و Dinah Project هر دو یادآور شدند که بسیاری از قربانیان پس از تعرض به قتل رسیدند، یا آن‌قدر آسیب روانی دیدند که نمی‌توانستند سخن بگویند، پس گستره واقعی شاید هرگز به‌طور کامل دانسته نشود. این محدودیت‌ها واقعی‌اند. هسته آنچه دوربین‌ها، آسیب‌شناسان و شاهدان بازمانده ثبت کردند را پاک نمی‌کنند.

پژوهشگران چه یافتند، و چه نیافتند

لازم نیست چیزی را بزرگ‌نمایی کنیم. سوابق با همه اصلاحاتش به اندازه کافی قوی است. شمار کشته‌ها پس از آنکه اجساد شناسایی‌نشده تروریست تشخیص داده شدند کاهش یافت. برخی بقایا با افراد نادرست دفن شدند و باید دوباره بررسی می‌شدند. تیم‌های پزشکی قانونی همیشه نمی‌توانستند از بافت سوخته بگویند دقیقاً کدام زخم‌ها پیش از مرگ وارد شده بود. عملیات کوتاه بازیابی نمی‌توانست همه مکان‌ها را نقشه‌برداری کند. آنچه تحقیقات بعدی نقشه‌برداری کردند بیش از اندازه کافی است تا این ادعا را که هیچ‌یک از این‌ها رخ نداد دفن کند.

درباره خشونت جنسی، سوابق به هم می‌رسند، و مشخص‌اند. کمیسیون پارلمانی الگوی اجساد بسته، نیمه‌برهنه و تیرخورده را، به‌ویژه در نووا، یافت. مراکز بحران تجاوز تجاوز گروهی را در جشنواره، در جوامع مرزی، در پایگاه‌های تسخیرشده ارتش و در اسارت یافتند. Dinah Project شش مکان را نام برد و تکرار همان اعمال در چند مکان را شاهدی بر برنامه‌ریزی دانست، نه تصادف. در مه 2024 ارتش اسرائیل ویدئوهای بازجویی‌ای منتشر کرد که در آن پدر و پسری از حماس، Jamal Hussein Ahmad Radi و پسرش Abdallah، تجاوز به زنی در کیبوتص نیر عوز را شرح دادند؛ Abdallah گفت پدرش سپس او را کشت. ارتش اسرائیل همچنین فهرست‌های عبارات ضبط‌شده به عبری و عربی را منتشر کرد که شامل «شلوارت را دربیاور»، «لباس‌هایت را دربیاور»، «زن‌ها اینجا» و «دست‌هایت را بالا ببر و پاهایت را باز کن» بود. چرا یورشی به اهداف نظامی به این عبارات نیاز داشت؟ New York Times، چنان‌که بعدتر در گردآوری‌های سوابق پزشکی قانونی خلاصه شد، در دسامبر 2023 درباره مدارک تصویری‌ای که مقامات اسرائیلی ارائه کردند گزارش داد، از جمله زنی با میخ‌هایی که در ران‌ها و اندام تناسلی‌اش کوبیده شده بود و جراحات مرگبار در ناحیه کشاله ران سربازان و غیرنظامیان. حماس انکار می‌کند که اعضایش مرتکب جنایات جنسی شده‌اند. دو تن از اعضای اسیرشده‌اش، در ویدئوهای بازجویی‌ای که ارتش اسرائیل منتشر کرد، تجاوز را شرح دادند.

انکارکنندگان، و آنچه نمی‌توانند توضیح دهند

انکار به چند شکل می‌آید: کشتار ساختگی یا به‌شدت اغراق‌آمیز بود؛ نیروهای اسرائیلی باعث مرگ غیرنظامیان شدند؛ خشونت جنسی داستانی تبلیغاتی است. Anti-Defamation League ادعاهایی را فهرست کرده است که عکس‌های پس از حادثه صحنه‌سازی یا با نرم‌افزار ساخته شده‌اند، که حماس هیچ غیرنظامی‌ای را نکشت، و که روایت‌های تجاوز راستی‌آزمایی نشده‌اند. حماس اتهام‌های خشونت جنسی را انکار می‌کند در حالی که دوربین‌های خود اعضایش کشتارها و ربایش‌ها را مستند کردند. Musa Abu Marzouq، عضو دفتر سیاسی حماس، مدعی شد بیشتر غیرنظامیان اسرائیلی که آن روز کشته شدند قربانی گلوله‌های تانک و بمب‌های هوایی اسرائیل بودند، نه تفنگ‌های حماس. سپس به Ghazi Hamad، مقام دیگری از حماس، در تلویزیون لبنان در 24 اکتبر 2023 گوش دهید: «طوفان الاقصی فقط بار نخست است، و بار دوم، سوم، چهارمی خواهد بود»، و «هر کاری می‌کنیم موجه است.» این بیان نیت است، نه سند پزشکی قانونی. با هر ادعایی که یورش را عملیاتی نظامی و محدود که به خطا رفت می‌داند ناسازگار است.

پاسخ انکار فریاد زدن نیست. همگرایی منابعی است که دستور کار مشترکی ندارند: تصاویر خود مهاجمان؛ تحقیقات پلیس و ارتش اسرائیل؛ کار پزشکی قانونی در مرکز ملی پزشکی قانونی؛ کمیسیونی پارلمانی در بریتانیا که اعدام‌ها، مثله کردن‌ها و خشونت جنسی را ثبت کرد؛ پژوهش یک مرکز بحران تجاوز بر پایه نیروهای امدادی نخستین؛ و بررسی حقوقی Dinah Project که همان الگو را در چند مکان یافت و آن را نظام‌مند خواند. هیچ‌یک از این‌ها به نفرت از عرب‌های غزه به‌عنوان یک قوم نیاز ندارد. به تشخیص جمعیتی غیرنظامی از گروه‌های تروریستی‌ای نیاز دارد که کشتن خانواده‌ها، شرکت‌کنندگان جشنواره و کارگران خارجی را برنامه‌ریزی و فیلم‌برداری کردند، و از کسانی که گروگان‌ها را همچنان نگه داشتند.

کسانی که کوشیدند جلوی آن را بگیرند فقط سرباز نبودند. Youssef Ziadna، راننده‌ای عرب و بادیه‌نشین، گروهی را به جشنواره برده بود. پس از درخواست کمکی در ساعت 6 صبح، زیر آتش بازگشت، حدود سی نفر را سوار اتوبوسش کرد و به کیبوتصی در آن نزدیکی رسید. بعدتر فهمید که یکی از پسرعموهایش به قتل رسیده و چهار عضو خانواده‌اش مفقودند. او بعدتر توضیح داد: «گفتم امکان ندارد، اگر بتوانم جان‌هایی را نجات دهم خود را به کام مرگ می‌اندازم.»

سوابق پابرجاست

تروریست‌ها از جنایات خودشان فیلم گرفتند. آسیب‌شناسان، یک کمیسیون پارلمانی بریتانیا و پژوهشگران بحران تجاوز آن‌ها را تأیید کردند. هر کس هنوز می‌گوید این رخ نداد، شاهد نمی‌خواهد. از نگاه کردن به آن سر باز می‌زند. روایت خود افسران از جنگی که پس از آن آمد را در نازا: داستان واقعی ببینید، و صبحی که حصار در 7 اکتبر فرو ریخت و در 7 اکتبر 2023 چه رخ داد؟ را بخوانید.