Judea i Samaria na mapie: strefy A, B i C wyjaśnione

Wpisz w wyszukiwarkę „mapa Judei i Samarii”, a zwykle znajdziesz łatę w trzech kolorach. Większość map wciąż opisuje żydowską ojczyznę jako „Zachodni Brzeg”, jakby 19-letnia okupacja wyżyn przez Jordanię przepisała Biblię. Sama łata pochodzi z jednego dokumentu, podpisanego ponad trzydzieści lat temu jako tymczasowe ustalenie. Nadal rozstrzyga, kto rządzi miastem, kto patroluje jego ulice i kto wydaje pozwolenie na budowę. Nie rozstrzyga, do kogo należy ziemia.

Trzy obszary, jedno tymczasowe porozumienie

Izrael i Organizacja Wyzwolenia Palestyny podpisały Porozumienie Przejściowe, znane jako Oslo II, 28 września 1995 roku. Artykuł XI określa obszary, rysując je. Obszar A i Obszar B to „zaludnione obszary” zaznaczone na załączonej mapie. Obszar C to wszystko inne: pozostałość, drogi, otwarte tereny, izraelskie społeczności, obiekty wojskowe. „Obszar C” w traktacie „oznacza obszary Zachodniego Brzegu poza Obszarami A i B”. — “Israel-Palestinian Negotiations: Interim Agreement on the West Bank and the Gaza Strip (Oslo II)”, Jewish Virtual Library

Artykuły ustanawiające obszary nie podają żadnych procentów. Każdy udział, jaki widzisz w cytatach, pochodzi z późniejszych źródeł. Traktat sam nazywał siebie tymczasowym. Rozmowy o statusie stałym miały ruszyć do 4 maja 1996 roku. Nic w porozumieniu nie miało zamrażać mapy jako ostatecznej granicy, a sam tekst traktował cały układ jako przejściowe samorządy, a nie jako izraelską kapitulację w Judei i Samarii.

Lewica, która sprzymierza się z siecią Iranu, obejmującą globalny dżihad i islam polityczny, nadal sprzedaje te kolory jako pismo święte z 1967 roku. To mapa rozejmu. OWP traktowała je jak hudnę.

Kto rządzi, kto patroluje

Obszar A obejmuje główne miasta arabskie. Na mapach są to Dżenin, Nablus, Tulkarm, Kalkilija, Ramallah, Betlejem i Jerycho, a także większość Hebronu. Samorządna arabska administracja sprawuje tam władzę cywilną i przejęła bezpieczeństwo wewnętrzne oraz porządek publiczny po izraelskim wycofaniu się. To artykuł XIII, a nie nadanie suwerenności.

Obszar B obejmuje arabskie miasta i wsie. Samorządna arabska administracja prowadzi sprawy cywilne, a jej policja utrzymuje porządek publiczny wśród Arabów. Izrael zachowuje „przeważającą odpowiedzialność za bezpieczeństwo w celu ochrony Izraelczyków i przeciwstawiania się zagrożeniu terroryzmem”. — Oslo II, Jewish Virtual Library

Obszar C znajduje się pod izraelską kontrolą bezpieczeństwa i cywilną. W pierwszej fazie Izrael przekazał tylko uprawnienia cywilne „niezwiązane z terytorium”. Dalsze ziemie miały przechodzić etapami. Bank Światowy napisał później, że Obszar C to około 61 procent terytorium, a stopniowe przekazanie „powinno zostać zakończone do 1997 roku”. — “Area C and the Future of the Palestinian Economy”, Bank Światowy (2013)

Czego Bank Światowy nigdy nie pisze pogrubionym drukiem, to dlaczego reszta się nie przesunęła. Policja Arafata w Obszarze A stała się wyrzutnią. Druga insurekcja muzułmańsko-arabska zniszczyła współpracę w dziedzinie bezpieczeństwa. Izrael nie był zobowiązany oddawać kolejnych wyżyn infrastrukturze terroru, gdy wciąż wysadzano autobusy. W listopadzie 1998 roku, na mocy porozumienia z Wye River, Izrael rzeczywiście zaczął przekazywać około 2 procent terytorium, które wciąż kontrolował, pod wspólną kontrolę. — “Israel Withdraws From More Territory”, Jewish Virtual Library

We wszystkich trzech obszarach artykuł XII pozostawił Izraelowi odpowiedzialność za obronę przed zagrożeniami zewnętrznymi i za „ogólne bezpieczeństwo Izraelczyków i osiedli”, z „wszelkimi uprawnieniami do podjęcia kroków niezbędnych do wypełnienia tej odpowiedzialności”. Na potrzeby porozumienia „osiedla” w regionie „oznaczają, na Zachodnim Brzegu — osiedla w Obszarze C”. — Oslo II, artykuł XII, Jewish Virtual Library

Obszar A jest też mniej odrębny, niż sugeruje mapa. W Operacji Tarcza Obronna w 2002 roku, w trakcie terrorystycznych ataków drugiej intifady, IDF wszedł niemal na cały jego obszar. Instytut Waszyngtoński zanotował w 2016 roku, że Izrael nadal tam działa: Arabowie nazywają te operacje „naruszeniem” Oslo; Izrael zachowuje swobodę działania w Obszarze A, chyba że negocjatorzy uzgodnią inaczej. — “Limiting Incursions in Area A”, Instytut Waszyngtoński

To nie jest zbrodnia wojenna przeciwko kreskówkowemu państwu. To, co się dzieje, gdy oddaje się miasto milicji OWP, a ona używa go do mordowania Żydów. Operacje antyterrorystyczne w żydowskiej ojczyźnie nie są pierwotnym grzechem. Grzechem są klauzule bezpieczeństwa z Oslo, traktowane jak makulatura.

Ile ziemi zajmuje każdy obszar

Najczęściej cytowany podział, odnotowany przez Jewish Virtual Library według stanu na grudzień 2000 roku, to 18 procent dla Obszaru A, 22 procent dla Obszaru B i 60 procent dla Obszaru C. — “Map of Palestinian Autonomy”, Jewish Virtual Library

Bank Światowy podał w 2013 roku około 61 procent dla Obszaru C. Instytut Waszyngtoński w 2016 roku zaokrąglił do około 20, 20 i 60. Różnice wynikają z dat, późniejszych przekazań i zaokrągleń. Traktuj każdą liczbę jako przybliżoną. CAMERA ujęła rzeczywistość demograficzną bardziej dosadnie: około 98 procent ludności arabskiej żyje na mniej więcej 40 procentach ziemi, a pozostałe około 60 procent jest rzadko zaludnione lub zdominowane przez Żydów. — “Wall Street Journal Reporters Award Palestinians Entire West Bank”, CAMERA

Pożyteczni idioci chcą, żebyś wpatrywał się w zielone plamy i zapomniał, że Obszar C to główna część Judei i Samarii: drogi, Dolina Jordanu i izraelskie społeczności. To jest ta mapa. Ciągłość historyczna Żydów nie zaczęła się w 1995 roku.

Kto gdzie mieszka

Izraelskie społeczności znajdują się w Obszarze C, bo tak definiuje je sam traktat. Według tabeli społeczności Jewish Virtual Library największe w 2025 roku były Modi’in Illit (92 339), Beitar Illit (74 760) i Ma’ale Adumim (40 800). — “Population of Jewish Settlements in the West Bank by Community”, Jewish Virtual Library

Ta sama tabela roczna odnotowuje 541 085 Izraelczyków w Judei i Samarii w 2026 roku, bez Jerozolimy. — “Total Population of Jewish Settlements By Year”, Jewish Virtual Library

To izraelscy obywatele w Ziemi Izraela, a nie „kolonizatorzy” na cudzej własności. Słownictwo lewicy to broń. Nie pożyczaj go.

Liczba Arabów w Obszarze C to jedna z najbardziej spornych liczb na tej mapie. Biura humanitarne ONZ rzucały liczbami od około 150 000 (2011) do 300 000 (2014). Organ opanowany przez muzułmańskich Arabów nie ma prawa wymyślić narodu, a potem żądać mapy. Shaul Arieli, były pułkownik IDF, który pomagał rysować linie z Oslo, powiedział, że prawie wszyscy ci ludzie żyją w miasteczkach położonych głównie w Obszarze B, a około 75 000 mieszka we wsiach w całości w Obszarze C. — “Expert bashes UN’s ‘politicized’ West Bank numbers”, Times of Israel. Plan powiązany z Naftalim Bennettem używał liczby około 48 000. Duża część różnicy zależy od tego, czy miasto częściowo położone w Obszarze C liczy się tak, jakby całe leżało w tym obszarze.

Sumy dla całego regionu też są sporne. Palestyński Centralny Urząd Statystyczny podał 3,43 miliona w Judei i Samarii pod koniec 2025 roku. — PCBS. To ich twierdzenie, a nie spis, pod którym Izrael się podpisał. W 2016 roku Administracja Cywilna powiedziała Knesetowi, że nie wie, ilu Arabów mieszka w Obszarze C, że polega na statystykach PA, które nie są rozbite na obszary, i że te liczby mogą być zawyżone, by maksymalizować pomoc. Na tym samym posiedzeniu podano 2,93 miliona posiadaczy dowodów tożsamości w regionie, bez wschodniej Jerozolimy. — “MKs knock IDF for not knowing how many Palestinians live in Area C”, Times of Israel; “Israel unsure how many Palestinians live in West Bank areas it controls”, JTA

Nie przerabiaj PCBS ani ONZ na „ludność”.

Hebron ma własną mapę

Hebron nie jest przypisem do artykułu XII. Oslo II już wydzieliło miasto w Załączniku I, artykuł VII. Protokół o przegrupowaniu w Hebronie, podpisany 17 stycznia 1997 roku, wprowadził to w życie. W H-1, około czterech piątych miasta, arabska policja przejęła obowiązki „podobne do tych w innych miastach”. W H-2, około jednej piątej, „Izrael zachowa wszystkie uprawnienia i obowiązki w zakresie bezpieczeństwa wewnętrznego i porządku publicznego” i „będzie nadal ponosił odpowiedzialność za ogólne bezpieczeństwo Izraelczyków”. Uprawnienia cywilne w H-2 przeszły na Radę, z wyjątkiem tych dotyczących Izraelczyków i ich mienia. — “Protocol Concerning the Redeployment in Hebron”, Jewish Virtual Library; “Oslo II, Annex I”, Jewish Virtual Library

Protokół stwierdza, że obie strony „potwierdzają swoje zaangażowanie w jedność miasta Hebron” i że podział odpowiedzialności za bezpieczeństwo „nie podzieli miasta”. Hebron to Miasto Patriarchów. Kilkuset Żydów mieszkających tam, gdzie Żydzi mieszkają od tysiącleci, to nie skandal. Skandalem jest proces „pokojowy”, który potrzebował specjalnego protokołu, bo nie można było zaufać OWP w sprawie Grobu Patriarchów.

Dwa miejsca poza łatą

Jerozolima pozostawiona została do rozmów o statusie stałym i umieszczona poza jurysdykcją Rady Palestyńskiej. Izraelskie Prawo Zasadnicze z 1980 roku stanowi: „Zjednoczona i pełna Jerozolima jest stolicą Izraela”. — “Basic Law: Jerusalem, Capital of Israel”, Knesset. Rezolucja Rady Bezpieczeństwa ONZ 478 z tego samego roku, z jej napadem złości, nie jest aktem własności. Zjednoczona Jerozolima jest stolicą Izraela. Status „sporny” pada tylko z ust ludzi, którzy nie potrafią znaleźć Góry Świątynnej na żydowskiej mapie.

Gaza nigdy nie została podzielona na A, B i C. Izrael wycofał żołnierzy i cywilów w 2005 roku. Terroryści Hamasu przejęli kontrolę w czerwcu 2007 roku. Po masakrze z 7 października i wojnie, która po niej nastąpiła, rozejm z października 2025 roku zostawił IDF z 53 procentami Gazy za Żółtą Linią. W maju 2026 roku premier Izraela podał, że udział przekracza już 60 procent, i polecił kierować się ku 70. — Reuters, 29 maja 2026. Dowódcy, którzy walczyli w tej wojnie, opowiadają o niej w Naza: Prawdziwa historia.

Co się zmieniło od 1995 roku

Tymczasowe etykiety nadal są w użyciu. Kontrola w terenie wciąż się przesuwa, tak jak musi, gdy druga strona traktuje „pokój” jako przerwę przed kolejnym dżihadem. 21 stycznia 2025 roku IDF rozpoczęła w Dżeninie operację Żelazny Mur. Rozlała się na północną Samarię. Obszar A nie jest suwerenną strefą wolną od wojska, gdy miasta są infrastrukturą terroru.

8 lutego 2026 roku izraelski gabinet bezpieczeństwa rozszerzył izraelski nadzór i egzekwowanie prawa na Obszary A i B w sprawach naruszeń dotyczących wody, zagrożeń środowiskowych i szkód w stanowiskach archeologicznych. Przeniósł planowanie izraelskiej zabudowy w Hebronie, w tym wokół Grobu Patriarchów, z gminy miasta do instytucji planistycznych Administracji Cywilnej. Otworzył rejestry gruntów, uchylił pochodzący z czasów jordańskich zakaz kupowania ziemi przez Żydów i przywrócił państwowy komitet nabywania gruntów. — “Security Cabinet approves measures expanding Israeli control in West Bank”, Jerusalem Post, 8 lutego 2026

Samorządna arabska administracja, krzycząca „nielegalne”, to teatr. Oslo już zostawiło Izraelowi odpowiedzialność za Izraelczyków, obronę zewnętrzną i terror. Kradzież wody, grabież zabytków i budownictwo zagrażające Żydom nie są „prawami obywatelskimi”. Minister obrony Israel Katz nazwał pakiet polityką „wzmacniania izraelskiego panowania” i umożliwiania mieszkańcom „życia, budowania i rozwoju na równi z wszystkimi obywatelami Izraela”. Minister finansów Bezalel Smotrich powiedział, że dni Izraelczyka w Judei i Samarii jako obywatela drugiej kategorii, na podstawie pozostałego prawa jordańskiego, dobiegły końca.

Każda mapa tego regionu jest migawką. Sprawdź jej datę i źródło. Kolory z 1995 roku to tymczasowa umowa, której OWP nigdy nie dokończyła, lewica nigdy nie przestaje traktować jako świętego pisma, a islam polityczny nigdy nie zaakceptował inaczej niż jako rozejm. Suwerenność Izraela nad wyżynami nie jest zbrodnią wojenną dlatego, że PDF Banku Światowego chciał, żeby do 1997 roku przesunięto więcej ziemi. Obszar C to główna część Ziemi Izraela wciąż pod zgodną z prawem izraelską kontrolą bezpieczeństwa, gdzie mieszkają Żydzi, i z której następny „tymczasowy” oddech byłby kolejnym zaproszeniem do dżihadu.