7 października godzina po godzinie: poranek, w którym Hamas się przebił

Od 06:29 do 07:00

Zacznijmy od daty, bo wybrał ją Hamas. Było Simchat Tora i sobota. W ciemności przed świtem ludzie w pasie przy Gazie spali, byli na nocnej zmianie albo wciąż tańczyli. O 06:29, według dochodzenia IDF w sprawie bazy Nahal Oz, intensywna salwa uderzyła w bazę, podczas gdy obserwatorki meldowały ruch przy ogrodzeniu. Żołnierze Golani wzdłuż linii widzieli, jak ten sam ostrzał rakietowy budzi granicę o 6:30.

Jak duża była ta salwa? Późniejsze zestawienie IDF podało, że wojna zaczęła się od około 2500 rakiet. Rekonstrukcja masakry oparta na izraelskich dochodzeniach szacowała łączną liczbę z tego dnia na ponad 4300; zestawienie brytyjskiej ponadpartyjnej grupy parlamentarnej z 2025 roku, oparte na późniejszych izraelskich danych, mówiło o prawie 5000. Liczby się różnią. Cel nie. Syreny rozdzierały południe, a potem Aszkelon, centrum kraju, Tel Awiw i Jerozolimę, podczas gdy cywile chowali się w schronach domowych i przydrożnych. Żelazna Kopuła przechwyciła większość nadlatujących pocisków. Nie mogła przechwycić wszystkich. I nie mogła zatrzymać ludzi na ziemi.

Właśnie po to były rakiety: jako osłona. W ich huku oddziały Hamasu i Palestyńskiego Islamskiego Dżihadu wysadzały i rozjeżdżały buldożerami barierę graniczną. Wczesna rekonstrukcja pola walki opisywała pierwszą falę uderzającą w około 29 punktów, drony atakujące wieże obserwacyjne i motocykle przejeżdżające przez ogrodzenie zbudowane właśnie po to, by to powstrzymać. Do końca dnia dochodzenie IDF odnotowało 119 wyłomów z lądu, powietrza i morza oraz około 6000 osób z Gazy w Izraelu, z których około 3800 zidentyfikowano jako terrorystów z Nukhby Hamasu. Przyjechali na motocyklach, w pikapach, na paralotniach, a w mniejszej próbie od strony morza w pobliżu Zikim, łodziami. Kwadrokoptery uderzały w sprzęt łączności i obserwacji, w tym w generatory u podstaw wież w pobliżu granicy. Zaatakowana została sama baza Dywizji Gaza w Re'im. Dowódcy wyszkoleni do odparcia pojedynczej infiltracji z trudem pojmowali, że uderzono w wiele miejsc naraz. To nie był rajd. To był plan.

Impreza plenerowa Nova w pobliżu Re'im, kilka kilometrów od ogrodzenia, była jednym z pierwszych celów cywilnych. Tysiące młodych ludzi, Izraelczyków i cudzoziemców, tańczyło do wschodu słońca. Gdy zaczęły się rakiety, uciekali do samochodów, między drzewa, do przenośnych toalet i do betonowych przydrożnych schronów wzdłuż drogi 232. Terroryści przybyli za salwą. Rekonstrukcja masakry opisuje setki napastników atakujących teren w lesie. Raport parlamentarny naliczył tam później ponad 370 zabitych, więcej niż niektóre wczesne zestawienia dotyczące samego festiwalu, mówiące o około 260, i blisko upamiętnień mówiących o prawie 400. Wielu nie zginęło na parkiecie. Od połowy do trzech piątych, według tego parlamentarnego zestawienia, zginęło w ucieczce: na drodze, w samochodach ostrzeliwanych z broni automatycznej i RPG albo w tych małych schronach, do których wrzucano za nimi granaty.

Na posterunku Nahal Oz obserwatorki widziały zbliżanie się napastników około 06:29. Dochodzenie IDF, w późniejszym streszczeniu, ustaliło, że tego ranka w bazie przebywały 162 osoby, z których tylko 81 było przeszkolonych do walki. Po salwie większość żołnierzy postąpiła zgodnie z jedyną procedurą, jaką im przekazano, i pobiegła do schronów. Około 65 terrorystów z Nukhby weszło tuż po 07:00. Schron kobiecy, w którym było 31 żołnierek, został opanowany; później tego ranka uprowadzono z niego siedem obserwatorek. To samo dochodzenie naliczyło 53 żołnierzy i oficerów poległych w walce w bazie i dziesięciu uprowadzonych żołnierzy. Wczesne publiczne zestawienia podawały czasem wyższą liczbę zabitych w bazie i nie wszystkie relacje z drugiej ręki uzgodniły te dwie liczby. To, co ustala dochodzenie, wystarczy: posterunek, który miał obserwować ogrodzenie, został opanowany w pierwszych godzinach, a społeczności za nim zostały w dużej mierze same.

Od 07:00 do 09:00

Potem druga fala. Rekonstrukcja masakry opisuje około 1200 terrorystów Hamasu w pierwszych trzydziestu minutach i około 2000 kolejnych terrorystów, w tym członków innych grup terrorystycznych, w ciągu dwóch godzin po 07:00. Przez te same dziury przechodziły inne frakcje terrorystyczne, a później szabrownicy. Mohammed Deif, dowódca zbrojnego skrzydła Hamasu, ogłosił atak w nagranym wcześniej przesłaniu „Potop Al-Aksa”, twierdząc, że pierwsze uderzenie objęło ponad 5000 rakiet, i wzywając do szerszego powstania. Zadaj sobie pytanie, kto nagrywa przemówienie zwycięstwa przed pierwszym strzałem. W miarę upływu poranka zakładników już przewożono do Gazy.

Kfar Aza, kibuc liczący około 900 mieszkańców, w niewielkiej odległości od granicy, został ostrzelany rakietami, a potem, około 06:45, zaatakowany przez lotniarzy, według dochodzenia IDF streszczonego w tej samej rekonstrukcji. Najpierw weszło około 100 infiltratorów; potem nadeszła druga fala. Lokalny zespół ochrony, czternaście osób, walczył z może 150 terrorystami. Większość mieszkańców zamordowano w tej pierwszej godzinie. To samo streszczenie odnotowuje 64 zamordowanych i 19 uprowadzonych; zestawienie parlamentarne wymienia 62 cywilnych zabitych w Kfar Aza. Takie niewielkie różnice przewijają się przez całą statystykę tego dnia. Nie zmieniają tego, co się wydarzyło. Rodziny rozstrzeliwano w domach i schronach. Część najstraszniejszych obrazów, jakie świat zobaczył później, pochodziła właśnie stąd.

Gehenna Be'eri zaczęła się od rakiet, a potem pojazdów pod bramami. Dochodzenie IDF podzieliło poranek na etapy: ruch z Gazy w stronę kibucu między 06:30 a 06:45, potem atak lądowy od 06:45, w którym pierwsi terroryści weszli z dwóch kierunków. Mieszkańcy i cywilny zespół szybkiego reagowania walczyli na tym etapie sami. Od 09:00, jak podaje dochodzenie, wróg przejął kontrolę. Pierwsi żołnierze IDF, którzy dotarli na miejsce, zostali trafieni, ewakuowani jako ranni i wycofali się do bramy. Przez Be'eri przeszło około 340 napastników. Wojsko przyznało później wprost, że zawiodło w swojej misji ochrony mieszkańców. Armia, która pisze o sobie takie zdanie, nie ukrywa faktów.

W Sderot, kilka kilometrów od ogrodzenia, pierwsza fala uderzyła zarówno w komisariat policji, jak i na ulice. Rekonstrukcja masakry naliczyła 41 terrorystów w mieście i 53 zabitych: 37 cywilów, 11 policjantów, dwóch strażaków i trzech żołnierzy. Inna wczesna relacja z frontu opisywała terrorystów Hamasu, którzy opanowali sam komisariat, zanim jednostka antyterrorystyczna powstrzymała atak na miasto. Raport parlamentarny łączy Sderot z Ofakim i Netiwot jako trzy zaatakowane miasta zachodniego Negewu, w których łącznie zginęło 88 osób, przy czym najbardziej ucierpiało Sderot.

Nir Oz, mały kibuc liczący około 400 mieszkańców, został zaatakowany wcześnie i pozostawiony przez wojsko niemal bez obrony. Zestawienie parlamentarne ustaliło, że doszło tam do największej liczby uprowadzeń spośród wszystkich społeczności: 75 osób wziętych żywcem i siedem uprowadzonych ciał. Mieszkanka powiedziała później, że spośród 350–400 osób, które były tam, gdy zaczął się atak, gdy się skończył, zostało tylko około 200. Walka trwała około ośmiu godzin. Żadne duże siły IDF nie dotarły na czas, by powstrzymać wycofanie się napastników.

Nie każde starcie tak się kończyło. Jusuf Zijadna, beduiński kierowca, który przywiózł uczestników na Nova, zawrócił autobus pod ostrzałem i wywiózł około trzydziestu osób. Mówił później rozmówcom, jak odnotowuje rekonstrukcja masakry, że rzuciłby się w objęcia śmierci, gdyby to pozwoliło mu ratować życie. Żołnierze po służbie, policjanci i kibucowe zespoły kryzysowe robili to samo z karabinami wyjętymi z sypialnianych szaf. Niektóre społeczności się utrzymały, wśród nich Nir Am, według dochodzenia IDF, które przypisało to kompanii Golani, miejscowemu zespołowi dyżurnemu i posiłkom. Wiele się nie utrzymało.

Od 09:00 do południa

Od 09:00 atak nie był już tylko pierwszą falą terrorystów. Rekonstrukcja masakry opisuje trzecią falę: cywilny tłum, podburzony przez dowódcę wojskowego Hamasu, przechodzący przez dziury już wycięte w ogrodzeniu. Siły specjalne i inne posiłki zaczęły docierać do części pasa przy Gazie, zbyt nieliczne, by odwrócić bieg ataku, ale miejscami wystarczające, by go spowolnić. Baza Dywizji Gaza w Re'im była już zaatakowana. Przez wiele godzin dowódcy nie mieli spójnego obrazu, a lokalni koordynatorzy bezpieczeństwa krzyczeli do siebie przez radio. Rekonstrukcja FDD tych pierwszych godzin zauważyła, że zorganizowanie prawdziwej obrony na granicy zajęło kilka godzin, a lotnictwo miało trudności z uderzeniami, bo terroryści byli wymieszani z cywilami i z izraelskimi siłami.

Na Nova i wzdłuż drogi 232 zabijanie trwało, gdy ci, którzy przeżyli pierwsze przejście napastników, próbowali uciec samochodami na wschód. Napastnicy obsadzali skrzyżowania i strzelali do każdego samochodu. Terroryści Hamasu transmitowali uprowadzenia na żywo. Chcieli, żeby świat patrzył. Wśród porwanych z imprezy byli młodzi cywile, których świat poznał później z nazwiska jako zakładników.

W Be'eri, według dochodzenia IDF, kibuc pozostawał pod kontrolą wroga do późnego przedpołudnia, a uprowadzenia zakończyły się do 13:30. W Kfar Aza druga fala napastników przeszła od zabijania do brania jeńców; dopiero po 12:00 wojsko przybyło w znaczącej liczbie. W Nir Oz pododdziały straciły kontakt z dowódcami. Do południa większość zorganizowanych porywaczy była już z powrotem w Gazie. Pozostali terroryści, z Hamasu i innych grup, wciąż walczyli w dziesiątkach punktów w Izraelu.

Od popołudnia do zmroku

Większe siły bezpieczeństwa zaczęły ponownie wchodzić do Be'eri około 13:30, siedem godzin po pierwszym wtargnięciu. Walka od domu do domu z ludźmi okopanymi w rodzinnych domach jest powolna. W domu Pesi Cohen, do którego terroryści zapędzili cywilów, doszło do sytuacji zakładniczej; izraelskie siły ostrzelały później ten teren, w tym pociskami czołgowymi, a epizod ten zbadało dochodzenie IDF. Dochodzenie stwierdziło, że dowódcy wyczerpali możliwości negocjacji, że ostrzał czołgowy miał wywrzeć presję na terrorystów i że większość zakładników w środku została prawdopodobnie zamordowana przez terrorystów. Przedstawiło rodzinom ofiar okoliczności śmierci każdego cywila. Jego bilans ofiar w Be'eri: 101 zabitych cywilów i 31 członków sił bezpieczeństwa, 32 uprowadzonych zakładników, domy w całym kibucu poważnie zniszczone. Zestawienie parlamentarne podawało dla tej samej społeczności 99 zabitych cywilów. Oczyszczanie kibucu trwało do następnego dnia.

Od popołudnia wojsko zaczęło wygrywać lokalnie. Do 18:00 w Be'eri działało około 700 żołnierzy i członków sił bezpieczeństwa. Odizolowane komórki tropiono jeszcze 8–10 października. Rekonstrukcja masakry odnotowuje izraelskie naloty na Gazę rozpoczęte około 17:00. Rakiety z Gazy nie ustały o zmierzchu. Rzecznik IDF podał, że do rana 8 października liczba rakiet przekroczyła 3200.

Zmrok nie zakończył tego dnia dla ludzi wciąż zamkniętych w schronach ani dla rodziców odświeżających milczący telefon. Pierwsze publiczne izraelskie liczby zabitych były zbyt wysokie i Izrael je skorygował. W listopadzie 2023 roku ministerstwo spraw zagranicznych zrewidowało szacunek do około 1200, z wcześniejszej publicznej liczby około 1400, po tym jak część ciał zidentyfikowano jako napastników, a nie izraelskie ofiary. Późniejsze zestawienia zmieniały się o dziesiątki: jedna ze stron Jewish Virtual Library poświęconych ofiarom zaktualizowała wczesną liczbę ponad 1400 najpierw do 1151, a potem do 1195. Zestawienie parlamentarne z 2025 roku, oparte na późniejszych izraelskich danych, podaje 1182 zabitych i ponad 4000 rannych, przy czym 863 zabitych to cywile (około 73 procent), oraz 251 osób uprowadzonych do Gazy, 210 żywych i 41 ciał. Anti-Defamation League wciąż podsumowuje ten dzień jako ponad 1200 zabitych i 251 zakładników. Kobiety i dzieci stanowiły 27 procent zabitych i około połowy uprowadzonych żywych, według zestawienia parlamentarnego. Zamordowano lub uprowadzono obywateli dziesiątek państw; najliczniejszą grupą cudzoziemców byli tajscy pracownicy rolni.

Zwróć uwagę, co mówi ta korekta. Izrael opublikował liczbę, sprawdził ją i publicznie ją obniżył. A potem porównaj to z danymi kierowanego przez Hamas Ministerstwa Zdrowia, które każe ci się przyjmować bez zastrzeżeń, i zapytaj, która strona pozwala się kontrolować.

Gdzie zaczyna się zegar

Odrzuć retorykę, a zapis i tak waży więcej niż jakiekolwiek hasło. Organizacja terrorystyczna Hamas, uznana za taką przez Stany Zjednoczone i wiele innych państw, wraz z Islamskim Dżihadem i innymi użyła salwy rakiet jako osłony dla zaplanowanej transgranicznej masakry cywilów w ich domach i na festiwalu muzycznym. Lokalna policja, kibucowe zespoły i garstka żołnierzy walczyli, zanim państwo zdołało zorganizować front. O zachodzie słońca całe społeczności zachodniego Negewu zostały opustoszone przez mordy i porwania, a wojna, która nastąpiła potem, już się zaczęła. Każde późniejsze oskarżenie wobec Izraela zaczyna odliczanie po tym poranku. Zacznij swoje tutaj.

Oficerowie, którzy walczyli w wojnie, która nastąpiła potem, opowiadają o niej przed kamerą, przedstawieni według funkcji, w filmie. Następnie przeczytaj, co śledczy udokumentowali na temat okrucieństw Hamasu z 7 października oraz kim byli zakładnicy z 7 października i co się z nimi stało.