Medicijnen voor de gijzelaars: verzegelde dozen, geen bewijs van aflevering

Wie er spreekt

Eén opname in de film is van een medisch officier. Hij wordt aangeduid met zijn functie, niet met zijn naam, en hij spreekt over werk dat hij zelf deed: de medische documentatie tijdens de oorlog. Zijn afdeling stuurde doorlopend verband, ontsmettingsmiddel, benodigdheden voor baby's, benodigdheden voor volwassenen, medicijnen voor chronische ziekten en speciale artikelen Gaza in, zegt hij, om tekorten in de Strook aan te pakken. Daarna beschrijft hij een tweede, smaller spoor: medicijnen ingepakt voor gijzelaars, gelabeld zodat een bepaalde persoon een bepaalde doos zou krijgen.

Hij verzorgde het papierwerk en de verzending aan Israëlische kant. Hij beweert niet dat hij de laatste kilometer heeft afgelegd in gebied dat in handen was van Hamas-terroristen. Dat hoeft ook niet. De vraag was nooit of Israël de dozen inpakte. De vraag is of ze de mensen bereikten wier namen erop stonden.

Wat er naar binnen ging

De pijplijn die hij beschrijft was groot en routineus, geen eenmalige pallet: verband, ontsmettingsmiddel, zorg voor baby's en voor volwassenen, medicijnen voor chronische ziekten, en speciale artikelen wanneer de lijst daarom vroeg. Het openbare Israëlische dossier bevestigt de schaal. Op 22 januari 2024 zei de IDF dat sinds het begin van de oorlog meer dan 12.000 humanitaire vrachtwagens waren binnengekomen, met onder meer 1.052 ton medische uitrusting. COGAT zei dat de dag ervoor 260 vrachtwagens waren gecontroleerd en doorgestuurd, zonder limiet op de hoeveelheid hulp die naar binnen mocht. Toch is volume bij een overgang niet hetzelfde als een patiënt met naam die een medicijn met naam ontvangt.

In de film staat dit naast wat de officieren zeggen over Hamas-terroristen in burgerkleding en gijzelaars vastgehouden in huizen. Zijn punt is gewone logistiek. Israël kon inpakken en versturen. Hamas bepaalde waar de gijzelaars werden vastgehouden, en dus bepaalde Hamas wie een gelabelde doos kon openen.

De dozen met namen erop

Er werd een tweede kanaal opgezet voor de mensen die Hamas vasthield, zegt hij: lijsten, markeringen op de pakketten, en een register van wie wat moest ontvangen. De IDF-kant verzorgde het papierwerk en de verzending. Dan de laatste fase. Voor zover hij weet, meldde na controle geen enkele gijzelaar die medicijnen te hebben ontvangen. Een tweede stem op de opname zegt hetzelfde: geen gijzelaar meldde dat de medicijnen aankwamen. Alles wat medisch gezien kon worden gestuurd, werd gestuurd, zeggen ze.

Let precies op wat hij beweert. Hij zegt niet dat hij elke doos heeft zien verdwijnen. Hij zegt dat teruggekeerde gijzelaars na controle niet meldden dat ze de zending hadden gekregen die voor hen bedoeld was. Dat is een bewering die het openbare dossier kan toetsen. Toets haar dus.

Wat het dossier laat zien

De officier beschrijft Israëlische verzending, niet één diplomatieke zending. Het openbare dossier documenteert een spoor van medicijnen met naam en label voor gijzelaars, en hoe dat bij de laatste kilometer mislukte.

Half januari 2024 bereikten Israël en Hamas een regeling, met bemiddeling van Qatar en Frankrijk: medicijnen voor Israëlische gijzelaars in ruil voor een veel grotere medische zending voor de Arabieren van Gaza. Volgens die regeling zou Gaza voor elke doos voor de gijzelaars 1.000 dozen medicijnen krijgen. Op 17 januari landde een Qatarees militair vliegtuig met tonnen medicijnen in El Arish in Egypte; de Egyptische Rode Halve Maan zei dat er twee Qatarese vliegtuigen waren geland in het kader van de aangekondigde overeenkomst. Hamas-kopstuk Musa Abu Marzouq zette de voorwaarden uiteen: het Rode Kruis had om 140 soorten medicijnen voor de gijzelaars gevraagd, Hamas eiste de verhouding van 1.000 op één plus voedsel en hulp, de IDF zou de zendingen niet controleren, en alle medicijnen, ook die voor de gijzelaars, zouden naar vier ziekenhuizen in Gaza gaan.

Lees dat nog eens. De terreurorganisatie Hamas eiste dat de medicijnen van de gijzelaars, ongecontroleerd, naar ziekenhuizen in Gaza zouden gaan.

Het Internationaal Comité van het Rode Kruis zei op 18 januari dat het niet zou deelnemen aan de overdracht van de medicijnen. De Foundation for Defense of Democracies meldde, op basis van Associated Press, dat premier Benjamin Netanyahu het Rode Kruis had gepasseerd bij het regelen van de leveringen, en dat volgens een ander verslag medicijnen die in Gaza aankwamen zouden worden overgedragen aan het door Hamas geleide ministerie van Volksgezondheid. ICRC-woordvoerder Jason Straziuso had al gezegd dat de organisatie geen humanitaire actie kan ondernemen zonder toestemming van de autoriteiten in een bepaald gebied. Families van gijzelaars hadden het ICRC verzocht de omstandigheden te beoordelen en medicijnen te leveren. Hamas weigerde zowel toegang als een teken van leven. Het spoor van januari zou levensreddende medicijnen voor ongeveer 45 gijzelaars omvatten. Op 6 februari zei Frankrijk nog steeds naar bewijs van aflevering te zoeken.

Op 18 februari 2024 meldde de IDF tijdens operaties in het Nasser-ziekenhuis in Khan Yunis verzegelde dozen medicijnen te hebben gevonden die de gijzelaars nooit hadden ontvangen. Berichtgeving over de vondst zei dat de dozen gesloten waren en de namen van de gijzelaars droegen. Ze waren nooit afgeleverd. Bij dezelfde doorzoeking van het ziekenhuis werden honderden mannen met banden met Hamas aangehouden, sommigen gekleed als personeel, en werden wapens en op 7 oktober gestolen Israëlische voertuigen teruggevonden.

Wiens woord is het?

Het Qatarese ministerie van Buitenlandse Zaken zei later dat Hamas de ontvangst van de medicijnen had bevestigd en met de verdeling was begonnen. Het kantoor van de Israëlische premier zei op 20 februari dat de verklaring van Doha volgde op Netanyahu's eis om bewijs, en dat Israël de geloofwaardigheid van het bericht zou onderzoeken.

Weeg het dus af. Aan de ene kant: het woord van Hamas, doorgegeven door een bemiddelaar. Aan de andere kant: verzegelde dozen met namen, gevonden in een ziekenhuis, het onbeantwoorde Franse verzoek om bewijs, en een Rode Kruis dat de gevangenen niet kon bezoeken. Bij wie ligt hier de bewijslast? Bij de groep die burgers gijzelde en weigerde een teken van leven te geven. Die is geen neutrale getuige van haar eigen gedrag.

Versturen is niet afleveren

Hamas en zijn bemiddelaars vertellen het verhaal van de laatste kilometer anders. De feiten die te controleren zijn, volstaan. Medicijnen werden verzameld en gelabeld voor mensen met naam. De IDF meldde een deel ervan ongeopend in een ziekenhuis in Gaza te hebben gevonden. Het Rode Kruis heeft de gevangenen nooit bezocht zolang ze werden vastgehouden.

Het Israëlische COGAT publiceert vrachtwagentellingen voor hulp die Gaza binnenkomt. Dit interview gaat over wat er gebeurde nadat de vrachtwagens en de gelabelde dozen de grens over waren, waar de controle bij Hamas lag. Medicijnen versturen is niet hetzelfde als ze afleveren. De officier zegt dat Israël het eerste deed. Alles wat het dossier je laat controleren, geeft sterke reden om te betwijfelen dat Hamas ooit het tweede deed. Hoor hem het zeggen in Naza: Het ware verhaal.